حدیث دربارههدايت انسان هدايت عامّه است
عنه عليه السلام:عِبادَ اللّهِ، إنَّ مِن أحَبِّ عِبادِ اللّهِ إلَيهِ عَبدا أعانَهُ اللّهُ على نَفسِهِ، فاستَشعَرَ الحُزنَ و تَجَلبَبَ الخَوفَ، فزَهَرَ مِصباحُ الهُدى في قَلبِهِ. فخَرَجَ مِن صِفَةِ العَمى و مُشارَكَةِ أهلِ الهَوى، و صارَ مِن مَفاتِيحِ أبوابِ الهُدى، و مَغالِيقِ أبوابِ الرَّدى. ۱
امام على عليه السلام:اى بندگان خدا! از محبوبترين بندگان خدا در نزد او بنده اى است كه خداوند او را در برابر نفْسش يارى كرد و از اين رو اندوه را شِعار (جامه زيرين) خود ساخت و ترس [از خدا]را رداى خويش و چراغ هدايت در دل او فروزان گشت. و بدين سبب از كور دلى و مشاركت با هوا پرستان (پيروان فرقه ها و كيشهاى مختلف) رهايى يافت و [خود] از كليدهاى درهاى هدايت و قفل هاى درهاى هلاكت شد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 87.