حدیث دربارهگروه هاى مردم
بحار الأنوار عن الإمامِ الحسنِ عليه السلام:الناسُ أربعةٌ: فمِنهُم مَن لَه خُلقٌ و لا خَلاقَ لَهُ، و مِنهُم مَن لَهُ خَلاقٌ و لا خُلقَ لَهُ، قَد ذَهَبَ الرّابِعُ و هُو الّذي لا خَلاقَ و لا خُلقَ لَهُ، و ذلكَ شَرُّ النّاسِ، و مِنهُم مَن لَهُ خُلقٌ و خَلاقٌ، فذلِكَ خَيرُ النّاسِ. ۱
و في خَبرٍ آخَرَ عَنهُ عليه السلام: النّاسُ أربَعَةٌ: فمِنهُم مَن لَه خَلاقٌ و لَيس لَهُ خُلقٌ، و مِنهُم مَن لَهُ خُلقٌ و لَيس لَهُ خَلاقٌ، و مِنهُم مَن لَيس لَهُ خُلقٌ و لا خَلاقٌ فذاكَ شَرُّ النّاسِ، و مِنهُم لَهُ خُلقٌ و خَلاقٌ فذاكَ أفضَلُ النّاسِ. ۲
بحار الأنوار:امام حسن عليه السلام فرمود: مردم چهار دسته اند: دسته اى از آنان اخلاق دارند و بهره اى [از نيكى يا ديندارى]ندارند و دسته اى از نيكى و ديندارى بهره مندند اما اخلاق ندارند و دسته چهارم كه محكوم به نابودى اند كسانى هستند كه نه بهره اى از خير و صلاح دارند و نه اخلاق و اينان بدترين مردمند و دسته اى كه هم اخلاق دارند و هم از خير و صلاح بهره مندند، اينان بهترين مردمند.
در حديثى ديگر از آن حضرت آمده است: مردم چهار گروهند: يكى از خير و صلاح بهره مند است، اما اخلاق ندارد. يكى اخلاق دارد، اما از خير و صلاح بهره اى ندارد. ديگرى نه اخلاق دارد و نه از خير و ديندارى بهره مند است و اين بدترين مردم است و چهارمى هم اخلاق دارد و هم از خير و صلاح بهره مند است؛ اين برترين مردم است.