حدیث دربارهنور بصيرت
عنه عليه السلامـ في وَصيَّتِهِ لعبدِ اللّهِ ابنِ جُندَبٍ ـ: يا بنَ جُندَبٍ، قالَ اللّهُ جَلّ و عَزَّ في بعضِ ما أوحى: إنّما أقبَلُ الصَّلاةَ مِمَّن يَتَواضَعُ لعَظَمَتي، و يَكُفُّ نَفسَهُ عَنِ الشَّهَواتِ مِن أجلي، و يَقطَعُ نَهارَهُ بذِكري، و لا يَتَعَظَّمُ على خَلقي، و يُطعِمُ الجائعَ، و يَكسو العارِيَ، و يَرحَمُ المُصابَ، و يُؤوِي (يُواسِي) الغَريبَ، فذلكَ يُشرِقُ نُورُهُ مِثلَ الشَّمسِ، أجعَلُ لَهُ في الظُّلمَةِ نُورا، و في الجَهالَةِ حِلما، أكلَؤهُ ۱ بعِزَّتي، و أستَحفِظُهُ مَلائكَتي، يَدعوني فاُلَبِّيهِ، و يَسألُني فاُعطيهِ، فمَثَلُ ذلكَ العَبدِ عِندي كمَثَلِ جَنّاتِ الفِردَوسِ، لا يَسبِقُ ۲ أثمارُها، و لا تَتَغَيّرُ عَن حالِها. ۳
امام صادق عليه السلامـ در سفارش به عبد اللّه بن جندب ـفرمود: اى پسر جندب! خداوند عزّ و جلّ در يكى از وحى هاى خود فرمود: «من نماز را از كسى مى پذيرم كه در برابر بزرگىِ من افتادگى كند و به خاطر من از خواهش هاى نفْس خويشتندارى ورزد و روز خود را با ياد من بگذراند و بر آفريدگان من بزرگى نفروشد و گرسنه را سير كند و برهنه را بپوشاند و بر گرفتار و مصيبت زده رحم آورد و غريب را پناه دهد. چنين كسى نورش چون خورشيد مى تابد. برايش در تاريكى نورى قرار مى دهم و در نابخردى، بردبارى، با عزّت خود او را حمايت مى كنم و فرشتگانم را به نگهبانى از او مى گمارم. مرا مى خواند و من جوابش را مى دهم و از من مى خواهد و عطايش مى كنم. حكايت اين بنده نزد من همچون حكايت باغ هاى فردوس است كه نه ميوه هايشان مى خشكد و نه حالشان دگرگون مى شود».