حدیث دربارههر كه انفاق كند به سود خود انفاق كرده است
عنه عليه السلامـ أيضا ـ: و اعلَمْ أنّ أمامَكَ طَريقا ذا مَسافَةٍ بَعيدَةٍ، و مَشَقَّةٍ شَديدَةٍ، و أنّهُ لا غِنى بكَ فيهِ عن حُسنِ الارتِيادِ، و قَدرِ (قَدِّرْ) بلاغِكَ مِن الزّادِ، مَع خِفَّةِ الظَّهرِ، فلا تَحمِلَنَّ على ظَهرِكَ فَوقَ طاقَتِكَ، فيَكون ثِقلُ ذلكَ وَبالاً علَيكَ، و إذا وَجَدتَ مِن أهلِ الفاقَةِ من يَحمِلُ لكَ زادَكَ إلى يَومِ القِيامَةِ ـ فيُوافِيكَ بهِ غَدا حَيثُ تَحتاجُ إلَيهِ ـ فاغتَنِمْهُ و حَمِّلْهُ إيّاهُ، و أكثِرْ مِن تَزويدِهِ و أنتَ قادِرٌ علَيهِ، فلَعلَّكَ تَطلُبُهُ فلا تَجِدُهُ، و اغتَنِمْ مَنِ استَقرَضَكَ في حالِ غِناكَ، ليَجعَلَ (يَحصَلَ) قَضاءهُ لكَ في يَومِ عُسرَتِكَ. ۱
امام على عليه السلامـ در سفارش به حضرت حسن عليه السلام ـنوشت: بدان كه تو راهى دور و دراز و پر مشقّت در پيش دارى و در پيمودن اين راه از عمل پسنديده و توشه اى چندان كه تو را سبكبار به منزل رساند بى نياز نيستى. پس بيش از توانت بر پشت خود بار مَنهِ كه سنگينى آن تو را بيازارد و هرگاه نيازمندى يافتى كه توشه تو را تا روز قيامت بر دوش كشد و فردا كه به آن نياز دارى آن را به تو تحويل دهد، وجود او را غنيمت دان و بار خويش را بر دوش او نِه و تا جايى كه مى توانى او را بار كن؛ زيرا چه بسا كه او را دگر باره بجويى و نيابى و نيز وجود كسى را كه در روزگار توانگريت از تو وام خواست غنيمت بدان تا در روز تنگ دستيت [روز قيامت] آن را به تو پس دهد.
۱.نهج البلاغة: الكتاب 31.