حدیث دربارههر كه انفاق كند به سود خود انفاق كرده است

الترغيب و الترهيب:ـ قال رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله لأصحابِهِ ـ: أيُّكُم مالُ وارِثهِ أحَبُّ إلَيهِ مِن مالِهِ؟ قالوا: يا رسولَ اللّهِ، ما مِنّا أحدٌ إلاّ مالُهُ أحَبُّ إلَيهِ مِن مالِ وارِثِهِ. قالَ: فإنَّ مالَهُ ما قَدَّمَ، و مالَ وارِثِهِ ما أخَّرَ. ۱

الترغيب و الترهيب:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به اصحاب خود فرمود: كدام يك از شما مال وارثش را بيشتر از مال خود دوست دارد؟ اصحاب عرض كردند: اى رسول خدا! هيچ يك از ما نيست مگر اينكه مال خودش را بيشتر از مال و دارايى وارثش دوست دارد. حضرت فرمود: مالِ هر كس همان است كه [براى آخرت]پيش مى فرستد، و مال وارثش آن است كه پس از خود بر جاى مى گذارد.

۱.الترغيب و الترهيب: 2 / 50 / 8.

کلیدواژه‌ها انفاق هر که انفاق کند به سود خود انفاق کرده است

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر يك از شما در روز قيامت با پروردگارش سخن مى گويد و ميان او و خدا هيچ ترجمانى نيست. پس، رو به روى خود را مى نگرد و جز آنچه پيش فرستاده است چيزى نمى يابد، سمت راست خود را مى نگرد جز آنچه پيش فرستاده چيزى نمى يابد. سپس سمت چپ خود را مى نگرد ناگاه آتش را مى بيند. بنا بر اين، اگر شده با [صدقه دادن]نصف خرمايى خود را از آتش برهانيد و اگر كسى از شما همان را هم نيافت، با سخنى خوش و پسنديده اين كار را بكند.

امام على عليه السلام:هيچ كس را از دنيايش بهره اى نيست مگر آنچه را كه براى آخرتش انفاق كند.

امام على عليه السلام:آنچه از دنيايت [به سوى آخرت]پيش فرستى از آن توست و آنچه از خود بر جاى گذارى از آنِ دشمن است.

امام على عليه السلام:در حقيقت از دارايى تو همان متعلّق به توست كه براى آخرتت پيش فرستى و آنچه پس از خود بگذارى از آنِ وارث است.

امام على عليه السلامـ در سفارش به فرزند بزرگوارش حسن عليه السلام ـفرمود: در حقيقت بهره تو از دنيايت همان است كه با آن آخرتت را بسازى. پس در راه حق خرج كن و خزانه دار ديگران مباش.

امام على عليه السلامـ در سفارش به حضرت حسن عليه السلام ـنوشت: بدان كه تو راهى دور و دراز و پر مشقّت در پيش دارى و در پيمودن اين راه از عمل پسنديده و توشه اى چندان كه تو را سبكبار به منزل رساند بى نياز نيستى. پس بيش از توانت بر پشت خود بار مَنهِ كه سنگينى آن تو را بيازارد و هرگاه نيازمندى يافتى كه توشه تو را تا روز قيامت بر دوش كشد و فردا كه به آن نياز دارى آن را به تو تحويل دهد، وجود او را غنيمت دان و بار خويش را بر دوش او نِه و تا جايى كه مى توانى او را بار كن؛ زيرا چه بسا كه او را دگر باره بجويى و نيابى و نيز وجود كسى را كه در روزگار توانگريت از تو وام خواست غنيمت بدان تا در روز تنگ دستيت [روز قيامت] آن را به تو پس دهد.