حدیث دربارهعوامل پايندگى نعمت ها

میزان الحکمه ج ۱۲، ص ۲۸۶، ح ۲۰۴۴۰

امام صادق علیه‌السلام

عوامل پايندگى نعمت ها

الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:لا تَدومُ النِّعَمُ إلاّ بعدَ ثَلاثٍ (إلاّ بثَلاثٍ): مَعرِفَةٌ بما يَلزَمُ للّهِ سبحانَهُ فيها، و أداءُ شُكرِها، و التَّعَبُ فيها. ۱

امام صادق عليه السلام:نعمت ها نپايند مگر بعد از سه كار: شناخت جايگاه شايسته خداوند در نعمت ها، گزاردن شكر آنها، و رنج و زحمت كشيدن براى آنها.

۱.تحف العقول: 318.

کلیدواژه‌ها نعمت عوامل پایندگی نعمت ها حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های گوناگون

احادیث دیگر این موضوع

۸

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند بندگانى دارد كه نعمت ها را در اختيار آنان نهاده است. تا زمانى كه اين نعمت ها را به مردم بذل و بخشش كنند، آنها را در ميانشان نگه مى دارد و هرگاه دريغ ورزند نعمت ها را از آنان به ديگران منتقل مى كند.

امام على عليه السلام:هركه پرهيزگارى پيش گيرد، سختى هايى كه به او نزديك شده اند از وى دور گردند. و باران كرامتى كه بند آمده است بر او فرو ريزد و رحمت گريخته از او به سوى وى باز گردد و چشمه خشكيده نعمت ها برايش جوشان شود و باران بركت كه نم نم بر او مى بارد به قطراتى درشت و فراوان تبديل شود.

امام على عليه السلامـ در وصف اسلام ـفرمود: در آن مرتع هاى بهارى نعمت هاست و چراغ هاى زداينده ظلمتها. دَرِ خوبى ها جز با كليدهاى آن گشوده نشود و تاريكى ها جز با چراغ هاى آن كنار نرود.

امام على عليه السلام:نيكو حال ترين مردم نسبت به نعمت ها كسى است كه نعمت هاى موجودش را با شكرگزارى پايدار سازد و نعمت هاى از دست رفته را با شكيبايى بازگرداند.

امام على عليه السلام:هرگاه طليعه نعمت ها به شما رسيد، دنباله آنها را، با ناسپاسى، از خود رم ندهيد.

امام على عليه السلام:هر كه دستش را به احسان بگشايد، نعمت خود را از زوال يافتن نگه دارد.

امام على عليه السلام:نعمت هاى خدا به بنده، باعث جلب نيازهاى مردم به سوى اوست. پس هركه به خاطر خدا وظيفه اى را كه نسبت به اين نعمت ها دارد به جاى آورَد، آنها را در معرض دوام و پايندگى قرار داده است و هركه به وظيفه خود در اين زمينه عمل نكند، آن نعمت ها را در معرض زوال و نابودى نهاده است.

امام على عليه السلام:هركه از نعمت هاى خدا بيشتر بهره مند باشد، نيازهاى مردم به او زياد شود. پس، هر كس براى رضاى خدا وظيفه خود را در قبال نعمت ها به جا آورد، آنها را در معرض دوام و پايندگى قرار دهد و هركه به وظيفه خود در اين باره عمل نكند، آن نعمت ها را در معرض زوال و نابودى نهاده است.