حدیث دربارهعوامل نجات بخش

رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آلهـ في وَصيَّتِهِ لعليٍّ عليه السلام ـ: يا عليُّ، ثَلاثٌ دَرَجاتٌ، و ثَلاثٌ كَفّاراتٌ، و ثَلاثٌ مُهلِكاتٌ، و ثَلاثٌ مُنجِياتٌ:. أمّا المُنجِياتُ: فخَوفُ اللّهِ في السِّرِّ و العَلانِيَةِ، و القَصدُ في الغِنى و الفَقرِ، و كَلِمَةُ العَدلِ فى الرِّضا و السُّخطِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در سفارش به على عليه السلام ـفرمود: اى على! سه چيز، درجه است و سه چيز كفّاره و سه چيز هلاكت بار و سه چيز نجات بخش:. و آن نجات بخش ها عبارتند از: ترس از خدا در آشكار و نهان، ميانه روى در توانگرى و تهيدستى و حق گويى در خشم و خشنودى.

۱.مكارم الأخلاق: 2/325/2656.

کلیدواژه‌ها رهایی عوامل نجات بخش

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه چيز نجات بخش است: رعايت عدالت در حال خشم و خشنودى، ميانه روى در توانگرى و تهيدستى و ترس از خدا در نهان و آشكار.

المحاسن:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: سه چيز عامل نجات است و سه چيز عامل هلاكت. عرض كردند: اى رسول خدا! عوامل نجات كدام است؟ فرمود: ترس از خداوند در نهان به نحوى كه گويى او را مى بينى؛ زيرا اگر تو او را نمى بينى او قطعاً تو را مى بيند و مراعات عدالت (حقيقت) در حال خشنودى و خشم و ميانه روى در توانگرى و تهيدستى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سبكباران نجات يافتند و گران باران به هلاكت افتادند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:سه چيز نجات بخش است: زبانت را نگه دارى، بر گناهت بگريى و در خانه ات بنشينى.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:بسى خردمند كه وظيفه خويش را از خدا فرا مى گيرد، اما در نظر مردم حقير است و از زيبايى ظاهرى بى بهره و فردا [ى قيامت]نجات مى يابد و چه بسيار آدم هاى خوش صحبتِ زيباروىِ بلند مرتبه كه فرداى قيامت به هلاكت در مى افتند.

امام على عليه السلام:رحمت خدا بر آن انسانى (بنده اى) كه سخن حكيمانه اى شنيد و آن را به گوش گرفت و به راه راست خوانده شد و بدان نزديك گشت و كمربند راهنمايى را گرفت و نجات يافت.

امام على عليه السلامـ در وصيت به فرزند بزرگوارش امام حسن عليه السلام ـنوشت: بدان اى فرزندم كه هيچ كس چون رسول خدا صلى الله عليه و آله از خداى سبحان خبر نداده است. پس او را به عنوان پيشرو و پيشواى خود به سوى نجات بپذير.

امام على عليه السلام:خداوند را ـ كه نعمت هايش ارجمند و بى شمار است ـ همواره در هر برهه اى و در هر دوره اى از فترت (فاصله ميان ظهور دو پيامبر) بندگانى بوده كه در درون انديشه هايشان با ايشان راز مى گفته است. اينان به منزله راهنمايان در بيابان (قلب ها) هستند. آنكه راه راست را بپيمايد او را در پيمودن آن راه مى ستايند و به نجات و رستگارى بشارتش مى دهند و آنكه به راست و چپ كج شود راهى را كه در پيش گرفته است نكوهش مى كنند و او را از هلاكت برحذر مى دارند.