حدیث دربارهفضيلت مناجات در تاريكى هاى شب
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:إنّ اللّهَ جلّ جلالُهُ أوحى إلَى الدُّنيا: أتعِبي مَن خَدَمَكِ و اخدُمي مَن رَفَضَكِ، و إنّ العَبدَ إذا تَخَلّى بسَيِّدِهِ في جَوفِ هذا اللَّيلِ المُظلِمِ و ناجاهُ أثبَتَ اللّهُ النُّورَ في قَلبِهِ، فإذا قالَ: يا رَبِّ! ناداهُ الجَليلُ جلّ جلالُهُ: لَبَّيكَ عَبدي سَلْني اُعطِكَ، و تَوَكَّلْ علَيَّ أكفِكَ.
ثُمّ يَقولُ جلّ جلالُهُ للمَلائكَةِ: مَلائكَتي، انظُروا إلى عَبدي قَد تَخَلّى بِي في جَوفِ هذا اللَّيلِ المُظلِمِ، و البَطّالونَ لاهُونَ، و الغافِلونَ يَنامونَ، اشهَدوا أنّي قَد غَفَرتُ لَهُ. ۱
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند ـ جلّ جلاله ـ به دنيا وحى فرمود: آن را كه خدمت تو كند به رنج افكن و آن كس را كه تو را دور افكند خدمت كن. و بنده هرگاه در دل شبِ تار با خواجه خويش خلوت گزيند و با او به راز و نياز پردازد، خداوند روشنايى را در دل او استوار گرداند، به طورى كه هرگاه بگويد: اى آقاى من! آن ربّ جليل ـ جلّ جلاله ـ ندايش دهد: لبّيك، بنده من! از من بخواه تا عطايت كنم و به من توكّل كن تا كار سازيت كنم.
آنگاه خداوند ـ جلّ جلاله ـ به فرشتگان گويد: اى فرشتگان من! بنگريد به اين بنده من كه در دل شبِ تار با من خلوت كرده است، در حالى كه هرزگان به كارهاى بيهوده سرگرمند و غافلان خفته اند. گواه باشيد كه من او را آمرزيدم.
۱.مشكاة الأنوار: 450 / 1509.