حدیث دربارهويژگى هاى دوستان خدا
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:قال رسولُ اللّه صلى الله عليه و آله: مَن عَرَفَ اللّهَ و عَظَّمَهُ مَنَعَ فاهُ مِن الكَلامِ، وَ بطنَهُ مِن الطَّعامِ، و عَفى ۱ نَفسَهُ بِالصِّيامِ و القِيامِ.
قالوا: بآبائنا و اُمَّهاتِنا يا رسولَ اللّهِ، هؤلاءِ أولِياءُ اللّهِ؟
قالَ: إنّ أولياءَ اللّهِ سَكَتوا فَكانَ سُكوتُهُم ذِكرا، و نَظَروا فَكانَ نَظَرُهُم عِبرَةً، و نَطَقوا فَكانَ نُطقُهُم حِكمَةً، وَ مَشَوا فَكانَ مَشيُهُم بَينَ النّاسِ بَرَكَةً، لَولا الآجالُ الّتي قَد كُتِبَت علَيهِم لَم تَقَرَّ أرواحُهُم في أجسادِهِم خَوفا مِن العَذابِ و شَوقا إلَى الثَّوابِ. ۲
امام صادق عليه السلام:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله فرمود: هر كه خدا را شناسد و به عظمت او پى بَرَد، دهانش را از سخن گفتن فرو بندد و شكمش را از خوراك باز دارد و خودش را با روزه و شب زنده دارى فرسوده سازد.
عرض كردند: پدران و مادران ما به فدايت اى رسول خدا! اينها همان دوستان خدايند؟
فرمود: دوستان خدا خاموشى مى گزينند و خاموشى آنها ذكر خداست و مى نگرند و نگاهشان عبرت است و سخن مى گويند و سخنانشان حكمت است و راه مى روند و راه رفتنشان در ميان مردم مايه بركت است. اگر نه اين بود كه اجل هايشان نوشته شده است، از ترس عذاب و شوق ثواب، [لحظه اى]جان هايشان در كالبدهايشان قرار نمى گرفت.