حدیث دربارهويژگى هاى دوستان خدا
عيسى عليه السلامـ في وصفِ أولياءِ اللّهِ ـ: الّذينَ نَظَروا إلى باطِنِ الدُّنيا حِينَ نَظَرَ النّاسُ إلى ظاهِرِها ۱، و الّذينَ نَظَروا إلى آجِلِ الدُّنيا حِينَ نَظَرَ النّاسُ إلى عاجِلِها، و أماتُوا مِنها ما يَخشَون أن يُميتَهُم، و تَرَكوا ما عَلِموا أنْ سَيَترُكُهُم، فصارَ اسْتِكثارُهُم مِنها استِقلالاً، و ذِكرُهُم إيّاها فَواتا، و فَرَحُهُم بما أصابُوا مِنها حُزنا. يُحِبُّونَ اللّهَ تعالى و يَستَضيؤونَ بِنُورِهِ، و يُضيؤونَ بهِ، لَهُم خَبَرٌ عَجيبٌ، و عِندَهُمُ الخَبَرُ العَجيبُ، بِهِم قامَ الكِتابُ و بهِ قامُوا، و بِهِم نَطَقَ الكِتابُ و بهِ نَطَقوا، و بِهِم عُلِمَ الكِتابُ و بهِ عَلِموا، لَيسُوا يَرَونَ نائلاً مَع ما نالوا، و لا أمانِيَّ دُونَ ما يَرجُونَ، و لا خَوفا دُونَ ما يَحْذَرونَ. ۲
عيسى عليه السلامـ در توصيف اولياى الهى ـفرمود: كسانى كه به باطن دنيا مى نگرند، در حالى كه مردم به ظاهر آن چشم دوخته اند و كسانى كه فراسوى دنيا مى نگرند، در حالى كه مردم به اكنونِ آن چشم دوخته اند و لذا آنچه را از دنيا كه بيم دارند [فضيلت هاى]آنان را بميراند مى ميرانند و آنچه را كه مى دانند به زودى آنها را ترك خواهند گفت ترك مى كنند. از اين رو، هر بهره فراوانى هم كه از آن [براى آخرتشان]برگيرند كم مى شمارند. و به ياد دنيا بودن را براى خود خسارت مى بينند. و شادى خود از رسيدن به چيزهاى دنيوى را غم و اندوه مى دانند. خداوند متعال را دوست دارند و از نور او پرتو مى گيرند و به واسطه آن به ديگران روشنايى مى بخشند. آنان را خبرى عجيب است و نزدشان خبر شگفت آور مى باشد، كتاب به آنان استوار است و آنان به كتاب. كتاب به آنان گوياست و آنان به كتاب، كتاب به واسطه آنان دانسته مى شود و آنان به آن عارف و دانايند. با وجود آنچه بدان رسيده اند ديگر مطلوبى براى خود نمى بينند و آرزوهايى فراتر از آنچه اميد دارند ندارند و ترسى بالاتر از آنچه از آن مى ترسند نمى شناسند.