حدیث دربارهتوكّل كنندگان

عنه صلى الله عليه و آله:مَنِ اكتَوى أو استَرقى، فَقَد بَرِئَ مِن التَّوكُّلِ ۱. ۲

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كه خود را داغ نهد يا تعويذ ببندد، از توكّل بى بهره است. ۳

۱.سنن ابن ماجة: 2/1154/3489.

۲.في الزمن القديم كان الناس ـ و خصوصا العرب ـ يعالجون مرضاهم بالكىّ اذا يئسوا من الدواء، و كانوا يربطون الرُّقى التى يبتدعوها من انفسهم على أعناق و أيدي الأفراد لئلا يصيبهم داء، و هذا الحديث يرى أن الاتكال و الاعتماد على كلا الأمرين المذكورين بالكلية منافٍ للتوكل.

۳.در گذشته هاى دور و بويژه در ميان اعراب، به گاه نااميد شدن از روش هاى معمول درمان، بر زخم ها، داغ مى نهادند و يا براى پيشگيرى، اوراد و اذكارى خود ساخته را بر گردن و دست افراد مى آويختند كه اين حديث ظاهرا هر دو را منافى با توكّل بر خداوند توانا مى داند.

کلیدواژه‌ها توکل حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های عقلی و علمی عقل و جهل +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هفتاد هزار نفر از امّت من بى حساب وارد بهشت مى شوند. آنان كسانى هستند كه خود را داغ نمى نهند و ديگران را نيز داغ نمى نهند و تعويذ و رُقيه نمى بندند و فال بد نمى زنند و به پروردگارشان توكّل مى كنند.

بحار الأنوارـ به نقل از ابن شهر آشوب ـ: نمرود دستور داد در اطراف كوفه، نزديك رود «كُوثا» از آبادى قطنانا، هيزم جمع كردند و آتش افروخت. اما [مأموران او] نتوانستند ابراهيم را در آتش بيندازند. ابليس براى آنان منجنيق ساخت و به وسيله آن ابراهيم به طرف آتش پرتاب شد. جبرئيل خود را به ابراهيم، كه در ميان هوا بود، رساند و گفت: آيا حاجتى دارى؟ ابراهيم فرمود: به تو نه! خداوند مرا بس است و او نيكو حمايتگرى است. ميكائيل پيش او آمد و گفت: اگر بخواهى آتش را خاموش مى كنم؛ زيرا خزانه هاى باران ها و آب ها در اختيار من است؟ ابراهيم فرمود: نمى خواهم! فرشته باد نزد او آمد و گفت: اگر بخواهى آتش را به هوا مى برم! ابراهيم فرمود: نمى خواهم! جبرئيل گفت: پس، از خدا بخواه. ابراهيم گفت: او خود حال مرا مى داند و نيازى به سؤال نيست.

تفسير القمّى:وقتى ابراهيم را با منجنيق پرتاب كردند، جبرئيل در ميان هوا خود را به او رساند و گفت: اى ابراهيم! آيا از من خواسته اى دارى؟ ابراهيم عليه السلام گفت: از تو، نه، اما از پروردگار عالميان چرا. پس جبرئيل انگشترى به او داد كه در آن نوشته شده بود: «لا إله إلاّ اللّه، محمّد رسول اللّه، ألجأت ظهرى إلى اللّه، أسندت أمرى إلى [قوّة] اللّه و فوّضت أمرى إلى اللّه؛ هيچ خدايى جز خدا نيست، محمّد فرستاده خداست، پشت و پناهم را خدا قرار دادم، كارم را به [قوّت] خدا متّكى ساختم، و امر خود را به خدا وا گذاشتم». پس خداوند به آتش وحى فرمود كه سرد. و بى آسيب شو.