حدیث دربارهتقوا، كليد صلاح و پاكى است

میزان الحکمه ج ۱۳، ص ۳۷۷، ح ۲۲۳۷۰

امام علی علیه‌السلام

تقوا، كليد صلاح و پاكى است

عنه عليه السلام:ألا و بِالتَّقوى تُقطَعُ حُمَةُ ۱ الخَطايا، و بِاليَقينِ تُدرَكُ الغايَةُ القُصوى. ۲

امام على عليه السلام:بدانيد كه با [وجود]تقواست كه نيش [زهرآلود]گناهان كنده مى شود و با [وجود]يقين است كه به هدف نهايى مى توان رسيد.

۱.الحمة: يطلق على إبرة العقرب للمجاورة لأنّ السمّ يخرج (النهاية: 1/446)، و المراد هنا سطوة الخطايا علَى النفس. (كما في هامش نهج البلاغة ضبط الدكتور صبحي الصالح).

۲.نهج البلاغة: الخطبة 157.

کلیدواژه‌ها بهشت نام های بهشت خرد تقوا +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۸

امام على عليه السلام:تقوا، كليد صلاح است.

امام على عليه السلام:چيزى مانند تقوا، دين (ديندارى) را درست نكرد.

امام على عليه السلام:پرواى از خدا مايه آبادى دين [شخص] و تكيه گاه يقين است و آن كليد صلاح و چراغ نجات است.

امام على عليه السلام:تقواى خدا كليد پاكى و درستى و اندوخته اى براى بازگشتگاه و باعث آزادى از هر بندگى و رهايى از هر نابودى است. به وسيله تقواست كه جوينده به مطلوبش مى رسد و گريزانِ [از عذاب و كيفر الهى]رهايى مى يابد و به خواست ها رسيده مى شود.

امام على عليه السلام:سبب درستى ايمان، تقواست.

امام على عليه السلام:تقواى خدا، دوستان خدا را از ارتكاب حرام هايش نگه داشت و ترس از او را قرين دل هايشان ساخت، تا بدان جا كه شب ها بيدارشان نگه داشت و در روزهاى گرم به تحمّل تشنگى (روزه دارى) وا داشت و رنج را بر آسايش و تشنگى را بر سيرابى ترجيح دادند و اجل را نزديك ديدند و به كار و عمل شتافتند.

امام على عليه السلام:گردنم به آنچه مى گويم گرو باشد و درستى آن را ضمانت مى كنم كه: هر كس با ديده عبرت بين به كيفرهايى كه بر سر پيشينيان آمده است بنگرد، تقوا او را از فرو رفتن در شبهات باز مى دارد. بدانيد كه گناهان همچون اسبان چموش سركشى هستند كه گنهكاران بر آنها سوارند و لگام هايشان رها گشته. چنين اسبانى سواران خود را در آتش فرو اندازند. بدانيد كه تقوا همچون مركب هايى رام هستند كه پرهيزگاران بر آنها سوارند و افسارهاى آنها را گرفته اند. چنين مركب هايى سواران خود را به بهشت مى برند.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به سؤال از آيه «در حقيقت، كسانى كه [از خدا]پروا دارند، چون وسوسه اى از شيطان بديشان رسد» ـفرمود: مقصود گناه است كه كسى قصد انجام آن را مى كند، اما خدا را به ياد مى آورد، و آن را رها مى كند.