حدیث دربارهاندرزهاى امام على عليه السلام
عنه عليه السلام:فأفِقْ أيُّها المُستَمتِعُ مِن سُكرِكَ، و انتَبِهْ مِن غَفلَتِكَ، و قَصِّرْ مِن عَجَلَتِكَ، و تَفَكَّرْ فِيما جاءَ عن اللّهِ تباركَ و تعالى فيما لا خَلَفَ فيهِ و لا مَحيصَ عنهُ و لا بُدَّ مِنهُ، ثمّ ضَعْ فَخرَكَ و دَعْ كِبرَكَ و أحضِرْ ذِهنَكَ، و اذكُرْ قَبرَكَ و مَنزِلَكَ؛ فإنّ علَيهِ مَمرَّكَ و إلَيهِ مَصيرُكَ. فلْيَنفَعْكَ النَّظَرُ فيما وُعِظتَ بِه، وَ عِ ما سَمِعتَ و وُعِدتَ. ۱
امام على عليه السلام:پس، اى شنونده! از مستى خود به هوش آى و از خواب غفلتت بيدار شو و از شتابت [در پى دنيا]بكاه و در آنچه از جانب خداى تبارك و تعالى آمده است و قطعى مى باشد و گريز و گزيرى از آن نيست انديشه كن و آنگاه خود ستايى هايت را كنار گذار و كبر و غرورت را رها كن و ذهنت را آماده ساز و گور و بارانداز خويش را به ياد آر؛ زيرا كه گذرگاهت گور است و فرجامت آن جاست. پس، بايد كه انديشيدن در آنچه بدان اندرز داده شده اى تو را سود بخشد و آنچه را كه به گوش تو خوانده و به تو وعده داده شده است به خاطر سپار.
۱.بحار الأنوار: 77/408/38.