حدیث دربارهحرام بودن هديه دادن به كارگزاران حكومتى

میزان الحکمه ج ۱۳، ص ۷، ح ۲۱۲۰۴

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

حرام بودن هديه دادن به كارگزاران حكومتى

رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:الهَدِيَّةُ إلَى الإمامِ غُلولٌ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هديه دادن به زمامدار [گونه اى]غلول ۲ است.

۱.. كنز العمّال: 15062.

۲.غُلول به معناى خيانت در غنايم و سرقت پنهانى و به اصطلاح، كِش رفتن از آن است ـ م.

کلیدواژه‌ها هدیه حرام بودن هدیه دادن به کارگزاران حکومتی

احادیث دیگر این موضوع

۸

امام على عليه السلام:اگر به برادر مسلمان خود هديه اى دهم كه به كارش آيد، خوشتر است نزد من از اينكه همانند آن هديه صدقه دهم.

امام صادق عليه السلام:هديه ردّ و بدل كنيد تا به همديگر با محبّت شويد؛ زيرا هديه كينه ها را از بين مى برد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هدايايى كه به كارگزاران پيشكش مى شود، خيانت است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هدايايى كه به كارگزاران داده مى شود، همگى حرام است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هر كس براى برادر خود وساطتى بكند و او به خاطر آن وساطت برايش هديه اى ببرد و او آن هديه را بپذيرد، هر آينه به دَرِ بزرگى از درهاى ربا وارد شده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:اى على! بزودى مسلمانان به اموالشان مفتون خواهند شد و به خاطر دين (ديندارى) شان بر خدا منّت نهند و آرزوى رحمت او را كنند و از خشم او آسوده خاطر باشند و با شب اى دروغين و هوس هاى غفلت زا حرام او را حلال شمارند. پس، شراب را به نام نبيذ حلال مى كنند و رشوه را به نام هديه و ربا را به نام خريد و فروش.

صحيح البخارى:پيامبر صلى الله عليه و آله مردى از بنى اسد به نام ابن اُتبيّه در الترغيب و الترهيب (ج 1 ص 564 ح 9) از اين شخص به نام: ابن اللُتبيّه (به ضمّ لام و سكون تاء و كسر باء و تشديد ياء) نام برده شده كه منسوب به تيره اى است به نام بنى لُتْب. ـ م. را مأمور جمع آورى زكات كرد.چون اموال زكات را آورد، عرض كرد: اين براى شماست و اين هم به خود من هديه شده است. رسول خدا صلى الله عليه و آله بر منبر ايستاد. و پس از حمد و ثناى خداوند، فرمود: چه شده است كه كارگزار را مى فرستيم و وقتى مى آيد مى گويد: اين از آنِ توست و اين از آنِ من؟! چرا در خانه پدر و مادرش نمى نشيند تا ببيند آيا باز هم براى او هديه مى آورند يا نه؟! سوگند به آنكه جان من در دست اوست [آن كارگزار]هيچ چيز بر ندارد مگر اينكه روز قيامت آن را بر دوش خود همى كشد، اگر چه اشترى خروشان، يا گاوى نعره زن، يا گوسفندى بَعْ بَعْ كن باشد.

امام على عليه السلامـ آنجا كه از ستمْ بيزارى مى جست ـفرمود: و شگفت تر از اين، قصّه آن شخصى است كه شبانگاهى دَرِ خانه ما را كوبيد و در دستش ظرف سر پوشيده [پر از حلوايى لذيذ]بود، چنان از آن مشمئز شدم كه گويى با آب دهان يا استفراغ مارى تهيه شده بود. به او گفتم: آيا اين صله است، يا زكات، يا صدقه؟ زيرا كه اينها بر ما خاندان حرام است! گفت: نه اين است و نه آن، بلكه هديه است. گفتم: زن فرزند مرده (مادرت) بر تو بگريد! آيا از طريق دين خدا وارد شده اى تا مرا بفريبى؟ ابله شده اى، يا ديوانه، و يا هذيان مى گويى؟! سوگند به خدا كه اگر هفت اقليم را با آنچه در زير افلاك آنهاست به من دهند تا با بيرون كشيدن يك پوست جو از دهان مورچه اى خدا را نافرمانى كنم، هرگز نخواهم كرد.