حدیث دربارهحكمت محجوب بودن
عنه عليه السلامـ أيضا ـ: إلهي فَاجعَلْنا مِنَ الّذينَ تَوَشَّحَتْ (تَرَسَّخَتْ) أشجارُ الشَّوقِ إلَيكَ في حَدائقِ صُدورِهِم، و أخَذَتْ لَوعَةُ مَحَبَّتِكَ بِمَجامِعِ قُلوبِهِم، فَهُم إلى أوكارِ الأفكارِ (الأذكارِ) يَأوُونَ، و في رِياضِ القُربِ و المُكاشَفَةِ يَرتَعونَ. قَد كُشِفَ الغِطاءُ عَن أبصارِهِم. و انشَرَحَت بِتَحقيقِ المَعرفَةِ صُدورُهُم. و قَرَّت بِالنَّظَرِ إلى مَحبوبِهِم أعيُنُهُم. ۱
امام زين العابدين عليه السلامـ در مناجات ـگفت: الهى! مرا از آنان قرار ده كه درختان شوقِ به تو در باغهاى سينه هايشان ريشه داونيد و سوز و گداز محبّت تو اعماق دلهايشان را گرفت و از اين رو، به آشيانه هاى افكار اذكار پناه مى برند و در بوستانهاى قرب و مكاشفه مى چمند. پرده از ديدگانشان كنار زده شده. و سينه هايشان به حقيقت معرفت فراخ گرديده. و چشمهايشان به ديدار دلدارشان روشن گشته است.
۱.بحار الأنوار: 94/150 ـ 151.