حدیث دربارهشناخت استوار
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:مَن كانَت لَهُ حَقيقَةٌ ثابِتةٌ لَم يَقُم عَلى شُبهَةٍ هامِدَةٍ؛ حتّى يَعلَمَ مُنتَهى الغايَةِ، و يَطلُبَ الحادِثَ مِن النّاطِقِ عَنِ الوارِثِ، و بِأيِّ شَيءٍ جَهِلتُم ما أنكَرتُم، و بِأيِّ شَيءٍ عَرَفتُم ما أبصَرتُم إن كُنتُم مُؤمِنينَ. ۱
امام صادق عليه السلام:كسى كه از يك حقيقت (ايمان خالص) استوار برخوردار باشد، بر شبهه اى باطل و پوسيده تكيه نكند، تا اينكه نقطه پايان [آن و پيامدهاى فاسدش]را بداند [و دريابد كه حق در فراسوى آن شبهه است] و [حكم] آنچه را پديد مى آيد، از كسى طلب كند كه از سوى وارث علم رسول خدا صلى الله عليه و آله سخن مى گويد. و [بداند كه] به چه سبب آنچه را]از ولايت و حكومت ستمگران] انكار مى كنيد، به رسميت نمى شناسيد و آنچه را [از ولايت امام عادل]نسبت به آن بصيرت داريد، به رسميت مى شناسيد، اگر مؤمن هستيد [مى دانيد كه آنچه گفتيم، واقعيتى است كه در آن شكّى نيست].
۱.الكافي: 8/242/333.