حدیث دربارهانواع عابدان
الإمامُ زينَ العابدينُ عليه السلام:إنّي أكرَهُ أن أعبُدَ اللّهَ و لا غَرَضَ لي إلاّ ثَوابُهُ، فأكونَ كالعَبدِ الطَّمِعِ المُطَمَّعِ؛ إن طَمِعَ عَمِل و إلاّ لَم يَعمَلْ، و أكرَهُ أن (لا) أعبُدَهُ إلاّ لِخَوفِ عِقابِهِ، فأكونَ كالعَبدِ السُّوءِ؛ إن لَم يَخَفْ لَم يَعمَلْ. قيلَ: فِلمَ تَعبُدُهُ؟ قالَ: لِما هُو أهلُهُ بِأيادِيهِ علَيَّ و إنعامِهِ. ۱
امام زين العابدين عليه السلام:خوش ندارم كه خدا را عبادت كنم و از آن هدفى نداشته باشم جز [رسيدن به]پاداش او؛ زيرا در اين صورت مانند برده طمعكارم كه اگر به چيزى چشم داشته باشد كار مى كند و گرنه كار نمى كند. همچنين خوش ندارم خدا را فقط به سبب ترس از كيفر او عبادت كنم؛ چه در اين حال همچون بنده نابكارى خواهم بود كه اگر نترسد، كار نمى كند. عرض شد: پس، براى چه خدا را عبادت مى كنى؟ فرمود: زيرا او به سبب الطاف و نعمتهايش به من، سزاوار عبادت است.
۱.بحار الأنوار: 70/210/33.