او عالم بود آن گاه كه معلومى نبود

امام على عليه السلام:هر دانايى دانش را پس از نادانى آموخته است، امّا خداوند نه نادان بود و نه دانش خود را از كسى آموخت.

امام على عليه السلام:داناست، بى آنكه دانش خود را كسب كرده يا بر آن افزوده و يا از كسى فرا گرفته باشد. نه درك او [از اشياء] به ديدن است و نه علم و آگاهيش به خبر يافتن.

امام على عليه السلام:او دانا بود آن گاه كه هنوز معلومى وجود نداشت و پروردگار (مالك) بود آن گاه كه پرورده (مملوكى) نبود و توانا بود زمانى كه هنوز مقدورى در كار نبود.

امام على عليه السلام:[پديد آمدن] اشياء را به زمان خودشان موكول كرد. و پيش از آن كه پديدشان آورد به آنها عالم بود.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به اين پرسش كه: آيا علم خدا به مكان، پيش از ايجاد آن بوده يا همزمان با ايجادش يا بعد از آن؟ ـفرمود: بلند مرتبه است خدا! او پيوسته عالم بوده است و علم او به مكان پيش از ايجاد آن همانند علم اوست به آن بعد از ايجادش. علم او به همه اشياء نيز همچون علم او به مكان است.

امام صادق عليه السلام:علم، ذاتى خداست و پيش از آن كه معلومى (متعلق علمى) در كار باشد، عالم بوده است. و چون اشياء را پديد آورد و معلوم موجود شد علم او به معلوم تعلق گرفت.