اعتراف كردن، نوعى پوزش خواهى است
5 حدیث
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:عَلَيكُم بِطاعَةِ مَن لا تُعذَرونَ بِجَهالَتِهِ. ۱
امام على عليه السلام:بر شما باد فرمانبرى از كسى كه در نشناختن او عذرتان پذيرفته نيست.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 156.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:ثَلاثَةٌ لا عُذرَ لِأحَدٍ فيها: أداءُ الأمانَةِ إلَى البَرِّ و الفاجِرِ، و الوَفاءُ بِالعَهدِ لِلبَرِّ و الفاجِرِ، و بِرُّ الوالِدَينِ بَرَّينِ كانا أو فاجِرَينِ. ۱
امام صادق عليه السلام:سه چيز است كه هيچ كس درباره آنها عذرش پذيرفته نيست: برگرداندن امانت به صاحبش نيك باشد يا بد وفاى به عهد با نيك و بد، و نيكى كردن به پدر و مادر، خوب باشند يا بد.
۱.الخصال: 123/118.
عنه عليه السلام:ثَلاثَةٌ لا يُعذَرُ المَرءُ فيها: مُشاوَرَةُ ناصِحٍ، و مُداراةُ حاسِدٍ، و التَّحَبُّبُ إلَى النّاسِ. ۱
امام صادق عليه السلام:سه چيز است كه انسان درباره آنها معذور نيست: مشورت كردن با خيرخواه، و مدارا كردن با حسود، و دوستى ورزيدن با مردم.
۱.بحار الأنوار: 78/232/28.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:الإقرارُ اعتِذارٌ، الإنكارُ إصرارٌ. ۱
امام على عليه السلام:اعتراف [به گناه] نوعى پوزش خواهى است؛ انكار (عدم اعتراف به گناه) پاى فشردن [بر آن]است.
۱.غرر الحكم: 179و180.