نقش شكرگزارى در افزايش نعمت

امام صادق عليه السلام:اگر نزد خداوند عبادتى بهتر از شكرگزارىِ در همه حال وجود داشت كه بندگان مخلصش با آن عبادتش كنند، هر آينه آن كلمه را درباره همه خلقش به كار مى برد؛ اما چون عبادتى بهتر از آن نبود از ميان عبادات آن را خاص قرار داد و صاحبان آن را ويژه گردانيد و فرمود: «و اندكى از بندگان من سپاس گزارند».

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند دَرِ شكر را بر روى بنده اى نگشود كه دَرِ فزونى [نعمت]را بر روى او ببندد.

امام على عليه السلام:چون خداوند به بنده اى نعمتى دهد و بنده در دل شكر آن نعمت را بگزارد، پيش از آن كه سپاسگزارى از آن را به زبان آورد، مستوجب افزايش آن نعمت گردد.

امام على عليه السلام:به كسى كه توفيق شكرگزارى داده شود، از فزونى يافتن [نعمت]محروم نگردد.

امام على عليه السلام:چونان كسى مباش كه. از سپاسگزارى نعمتى كه به او داده شده، ناتوان است و [با اين حال]خواهان افزايش نعمت باقيمانده است.

امام باقر عليه السلام:افزايش نعمت از سوى خداوند قطع نگردد، مگر آن گاه كه شكرگزارى بندگان قطع شود.

امام صادق عليه السلامـ در پاسخ به اين سؤال كه آيا آيه «اگر سپاس گوييد نعمت شما را مى افزايم» شامل شكر نعمت ظاهرى مى شود ـفرمود: آرى، كسى كه خدا را بر نعمتهايش ستايش كند و سپاس گويد و بداند كه آن نعمتها از جانب خداست، نه ديگرى [، خداوند بر نعمتهايش مى افزايد].

امام صادق عليه السلام:چون خداوند به بنده اى نعمتى دهد، و او قلبا قدر آن را بشناسد و به زبان، خدا را ستايش كند، هنوز سخنش به پايان نرسيده است كه فرمان مى رسد تا بر نعمت او افزوده شود.

امام صادق عليه السلام:در تورات نوشته شده است: از كسى كه به تو نعمتى مى دهد، تشكّر كن و به كسى كه از تو سپاسگزارى مى كند، نعمت عطا كن؛ زيرا با وجود سپاسگزارى، نعمتها زوال نيابند و با وجود ناسپاسى، نعمتها پايدار نمانند. سپاسگزارى موجب افزايش نعمتها و جلوگيرى از زوال آنهاست.