شكيبايى و رسيدن به مقامات بلند

امام صادق عليه السلام:نسزد. كسى كه شكيبا نيست كامل شمرده شود.

امام صادق عليه السلام:چيزى چون شُكر، بر امورِ خوشايند نيفزايد و چيزى چون صبر از امورِ ناخوشايند نكاهد.

امام صادق عليه السلام:مؤمن بر صبر در برابر سختيها سرشته شده است.

امام صادق عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ به مردمى نعمت داد و آنها سپاسگزارى نكردند و بدين سبب آن نعمت بر آنان وبال شد، و مردمى را به مصيبتها مبتلا كرد و آنها صبر كردند و در نتيجه، آن مصيبتها به نعمت تبديل شد.

امام جواد عليه السلام:صبر كردن بر مصيبت، مصيبتى است براى آن كه از گرفتارى مصيبت ديده شاد مى شود.

امام على عليه السلام:با شكيبايى خواسته ها دست يافتنى مى شوند.

امام على عليه السلام:با شكيبايى است، كه مقامات بلند فراچنگ آيند.

امام على عليه السلام:هركه براى [وصال به] خدا شكيبايى ورزد، به او مى رسد.

امام على عليه السلامـ در خطبه شقشقيه ـفرمود: و با خود انديشيدم كه آيا با دست تنها حمله كنم يا آن كه بر شرّ اين تيرگى شكيبا باشم. ديدم كه شكيبايى در اين جا خردمندانه تر است. پس، صبورى كردم در حالى كه گويا در چشمانم خاشاك و در گلويم استخوانى است. و بر اين مدت دراز و اين محنت سخت صبر كردم.

امام على عليه السلامـ در شكايت از قريش ـفرمود: [و قريش به من گفتند:] بدان كه گاه حق را مى گيرى و گاهى هم از آن محروم مى شوى. پس يا غمگنانه شكيبا باش و يا از اندوه بمير. من هم چشمِ خاشاك گرفته را بر هم نهادم و آب دهانم را همچون كسى كه استخوان در گلويش گير كرده باشد، فرو بردم و با فرو خوردن خشم، صبر كردم؛ صبرى كه از حنظل تلخ تر و براى دل، از تيزى شمشير برّان، درد آورتر بود.