حدیث دربارهشهرت ستوده

عنه صلى الله عليه و آله:إذا أحَبَّ اللّهُ تعالى عَبدا نادى مُنادٍ مِنَ السَّماءِ: ألا إنَّ اللّهَ تعالى قد أحَبَّ فُلانا فَأحِبُّوهُ، فَتَعِيهِ القُلوبُ، و لا يُلقى إلاّ حَبيبا مُحَبَّبا مُذاقا عِندَ الناسِ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه خداوند متعال بنده اى را دوست بدارد، مناديى از آسمان ندا دهد: هان! خداوند متعال فلان را دوست دارد. پس شما نيز او را دوست بداريد. پس، دلها او را در خود جاى مى دهند و با كسى برخورد نكند، مگر آن كه محبوب و دوست داشتنى و مورد رغبت او باشد.

۱.. بحار الأنوار: 71/372/5.

کلیدواژه‌ها شهرت شهرت ستوده حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های گوناگون

احادیث دیگر این موضوع

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:تا مى توانيد خود را از دغدغه هاى دنيا فارغ كنيد؛ زيرا كسى كه با دلِ خود به خداوند متعال روى آورد، خداوند زمام مِهر و محبّت دلهاى بندگان را به دست او سپارد و خدا هر گونه خير را به سوى او روان كند.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آلهـ در پاسخ به سؤال درباره مردى كه كار خوبى [براى آخرتش و نه ارائه به مردم] انجام مى دهد و مردم او را مى ستايند ـفرمود: اين همان بشارتى است كه در دنيا به مؤمن مى رسد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هرگاه خداوند بنده اى از امّت مرا دوست بدارد، محبّت او را در دلهاى برگزيدگان خود و جانهاى فرشتگان و ساكنان عرش خود بيفكند تا او را دوست بدارند. اين است محبوب حقيقى.

امام على عليه السلامـ در وصيّت خود به فرزندش حسن عليه السلام ـفرمود: همانا نيكوكاران را از طريق آنچه خداوند بر زبانِ بندگانش جارى مى كند، مى توان شناخت؛ پس بايد كه محبوبترين و بهترين اندوخته ها در نظر تو ذخيره كردار شايسته باشد.

امام زين العابدين عليه السلامـ در دعا ـگفت: بار خدايا! محبّت مرا در دلهاى بندگانت بينداز. و ترس از مرا در دلهاى دشمنانت بيفكن. مرا دوست بدار و نزد ديگران محبوبم گردان و گفتار و كردارى را كه دوست دارى، نزد من محبوب گردان تا با لذّت آنها را شروع كنم و با نشاط و خوشى به انجامشان رسانم.

امام باقر عليه السلام:بهترين خواسته ها از خداوند عزّ و جلّ سه چيز است: اين كه بگويى: خدايا! مرا در دين فقيه و آگاه گردان، و نزد مسلمانان محبوبم گردان، و در ميان آيندگان نيك نامم ساز.

بحار الأنوار به نقل از مفضّل ـ:به امام صادق عليه السلام عرض كردم: علماى شهر ما مى گويند: خداوند تبارك و تعالى وقتى بنده اى را دوست داشته باشد، آواز دهنده اى از آسمان فرياد زند كه: خداوند فلان را دوست دارد، شما نيز او را دوست بداريد؛ پس محبّت او در دلهاى بندگان بيفتد و وقتى خداوند بنده اى را دشمن بدارد، بانگ دهنده اى از آسمان بانگ برآورد كه: خداوند فلان را دشمن مى دارد، شما نيز او را دشمن بداريد؛ پس، خداوند نفرت از او را در دلهاى بندگان افكند. حضرت ـ كه تكيه داده بود ـ راست نشست و سه بار دستش را [از گرد و خاك]تكان داد و در همان حال فرمود: نه، چنان نيست كه آنها مى گويند. بلكه خداوند عزّ و جلّ هرگاه بنده اى را دوست داشته باشد، مردمِ روى زمين را عليه او تحريك مى كند تا درباره اش بدگويى كنند و بدين سان آنان را به گناه افكند و او را پاداش دهد و هرگاه بنده اى را دشمن داشته باشد، او را نزد مردم محبوب مى گرداند تا از او تعريف و تمجيد كنند و با اين كار هم مردم و هم او را گنهكار كند. سپس فرمود: چه كسى پيش خداوند محبوبتر از يحيى بن زكريا عليه السلام بود؟ مردم را بر ضدّ او برانگيخت تا آن كه وى را كشتند. چه كسى نزد خداوند عزّ و جلّ محبوبتر از على بن ابى طالب عليه السلام بود؟ اما او از مردم آن ديد كه خود مى دانيد و چه كسى نزد خداوند تبارك و تعالى محبوبتر از حسين بن على، صلوات اللّه عليهما، بود؟ مردم را عليه آن حضرت برانگيخت، تا جايى كه او را كشتند. جمع ميان اين احاديث بدين صورت است كه دوستان خدا نزد انسان هاى صالح، محبوب و نزد انسان هاى نا شايسته مبغوضند.