حدیث دربارهافتخار به شك نكردن در حق
عنه عليه السلام:أ لا تَرَونَ أنّ اللّهَ سبحانَهُ اختَبَرَ الأوَّلِينَ مِن لَدُنْ آدَمَ صلواتُ اللّهِ علَيهِ إلَى الآخِرِينَ مِن هذا العالَمِ بِأحجارٍ لا تَضُرُّ و لا تَنفَعُ. و لَو كانَ الأساسُ المَحمولُ علَيها، و الأحجارُ المَرفوعُ بها، بينَ زُمُرُّدَةٍ خَضراءَ، و ياقوتَةٍ حَمراءَ، و نورٍ و ضِياءٍ، لَخَفَّفَ ذلكَ مُصارَعَةَ الشَّكِّ في الصُّدورِ، و لَوَضَعَ مُجاهَدَةَ إبليسَ عَنِ القُلوبِ، و لَنَفى مُعتَلَجَ الرَّيبِ مِنَ الناسِ، و لكنَّ اللّهَ يَختَبِرُ عِبادَهُ بأنواعِ الشَّدائدِ. ۱
امام على عليه السلام:آيا نمى بينيد كه خداى سبحان همه انسانها را، از آدم، صلوات اللّه عليه، تا آخرين نفرِ اين عالم، با سنگهايى بيازمود كه نه زيانى مى رسانند و نه سودى. اگر پايه هايى كه خانه (كعبه) بر آن بنا شده و سنگهايى كه با آنها برافراشته گرديده است، از زمرّد سبز و ياقوت سرخ و نور و درخشندگى بود، هر آينه از كشاكش شكّ در سينه ها مى كاست و كوشش ابليس را از دلها بر مى داشت و از انباشت ترديد و به تلاطم در آمدن آن در [اذهان] مردم جلوگيرى مى كرد، اما خداوند بندگان خود را با سختيهاى گوناگون مى آزمايد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة192.