حدیث دربارهستمى كه بازخواست مى شود

میزان الحکمه ج ۶، ص ۵۴۳، ح ۱۱۵۶۴

پیامبر اکرم صلی‌الله‌علیه‌و‌آله

ستمى كه بازخواست مى شود

عنه صلى الله عليه و آله:يقولُ اللّهُ عَزَّ و جلَّ: و عِزَّتي و جلالِي لأَنتَقِمَنَّ مِن الظّالِمِ في عاجِلِهِ و آجِلِهِ، و لأنتَقِمَنَّ مِمَّن رَأى مَظلوما فَقَدَرَ أن يَنصُرَهُ فلَم يَنصُرْهُ. ۱

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد: به عزّت و جلالم سوگند كه از ستمگر در دنيا و آخرت به طور قطع انتقام مى گيرم، و از كسى هم كه ستمديده اى را ببيند و بتواند ياريش رساند و نرساند، بى گمان انتقام مى گيرم.

۱.كنز العمّال: 7641.

کلیدواژه‌ها ستمگری ستمی که بازخواست می شود

احادیث دیگر این موضوع

۶

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ظلم سه گونه است: ظلمى كه خدا هرگز نمى بخشد، ظلمى كه خدا مى بخشد، و ظلمى كه بازخواست خواهد شد.

امام على عليه السلام:بدانيد كه ظلم بر سه گونه است: ظلمى كه هرگز بخشيده نمى شود، ظلمى كه بازخواست مى شود و ظلمى كه بخشوده مى شود و بازخواست نمى گردد. اما ظلمى كه هرگز بخشيده نمى شود، شرك ورزيدن به خداست. اما ظلمى كه بخشوده مى شود ستمى است كه بنده با ارتكاب بعضى گناهان كوچك به خود روا مى دارد و اما ظلمى كه بازخواست خواهد شد، ستم بندگان به يكديگر است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ظلم سه گونه است: ظلمى كه خداوند از آن نمى گذرد. اما ظلمى كه گذشت نمى شود، ستم بندگان به يكديگر است. خداوند تقاص هر كسى را از ديگرى مى گيرد.

امام على عليه السلام:خداوند عزّ و جلّ فرمود: به عزّت و جلالم سوگند كه از ظلم هيچ ظالمى نگذرم، گر چه زدن مشتى باشد، يا كشيدن دستى يا شاخ زدن گوسفندِ شاخدارى به گوسفندى بى شاخ. خداوند تقاصّ بندگان را از يكديگر مى گيرد، تا جايى كه هيچ كس به گردن ديگرى حق و مظلمه اى نداشته باشد، آن گاه ايشان را براى حسابرسى مى فرستد.

امام على عليه السلام:آن ستمى كه بازخواست مى شود، ستم بندگان به يكديگر است. قصاص آخرت بسيار سخت است؛ و آن زخم زدن با چاقو و ضربه زدن با تازيانه نيست، بلكه اينها در مقابل آن قصاص، بسيار كوچك و ناچيز است.

امام على عليه السلام:بزودى خداوند از كسى كه ظلم كرده است، انتقام خواهد كشيد؛ خوردنى را به خوردنى و آشاميدنى را به آشاميدنى؛ با خوردنيهايى چون حنظل و نوشيدنيهايى چون صبر زرد صَبِر و يا صُبْر، عصاره تلخ درختى است كه به هندى ايلوا گويند «لغت نامه دهخدا». و زهر.