حدیث دربارهانواع ستم
رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله:الدَّواوينُ عندَ اللّهِ ـ عَزَّ و جَلَّ ـ ثلاثةٌ: دِيوانٌ لا يَعبَأُ اللّهُ بهِ شيئا، و دِيوانٌ لا يَترُكُ اللّهُ مِنهُ شيئا، و ديوانٌ لا يَغفِرُهُ اللّهُ، فأمّا الدِّيوانُ الذي لا يَغفِرُهُ اللّهُ فالشِّركُ باِللّهِ، قالَ اللّهُ عَزَّ و جَلَّ: «مَن يُشْرِكْ بِاللّهِ فَقَدْ حَرَّمَ اللّهُ علَيهِ الجَنَّةَ» . ۱
و أمّا الدِّيوانُ الذي لا يَعبَأُ اللّهُ بهِ شيئا فَظُلمُ العَبدِ نفسَهُ فيما بينَهُ و بينَ رَبِّهِ، مِن صومِ يومٍ تَرَكَهُ، أو صلاةٍ تَرَكَها، فإنَّ اللّهَ ـ عَزَّ و جَلَّ ـ يَغفِرُ ذلكَ و يَتَجاوَزُ إن شاءَ.
و أمّا الدِّيوانُ الذي لا يَترُكُ اللّهُ مِنهُ شيئا فَظُلمُ العِبادِ بَعضِهِم بَعضا، القِصاصُ لا مَحالَةَ. ۲
پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:ديوانهاى اعمال نزد خدا سه گونه است: ديوانى كه خداوند به آن هيچ اعتنايى نمى كند، ديوانى كه خداوند از آن چيزى را فرو نمى گذارد، و ديوانى كه خداوند آن را نمى بخشايد. امّا ديوانى كه خداوند آن را هرگز نمى بخشايد شرك به خدا است؛ خداى عزيز و بلند مرتبه فرموده است: «هر كه به خدا شرك ورزد همانا خداوند بهشت را بر او حرام كند». امّا ديوانى كه خداوند به آن هيچ اعتنايى نمى كند، ظلم بنده به خود است در كارهايى كه به رابطه او و خدا مربوط مى شود؛ مانند نگرفتن روزه اى، يا نخواندن نمازى. خداوند عزيز و بلند مرتبه اگر بخواهد اينها را مى بخشد و گذشت مى كند. و امّا ديوانى كه خداوند كمترين چيزى از آن را فرو نمى گذارد، ستم بندگان به يكديگر است كه چاره اى جز قصاص ندارد.