حدیث دربارهگمراه كنندگان
عنه عليه السلام:إنّ أبغَضَ الخَلائقِ إلى اللّهِ رَجُلانِ: رَجُلٌ وَكَلَهُ اللّهُ إلى نَفسِهِ، فهُو جائرٌ عَن قَصدِ السَّبيلِ، مَشغوفٌ بكَلامِ بِدعَةٍ و دُعاءِ ضَلالَةٍ، فهُو فِتنَةٌ لِمَنِ افتُتِنَ بهِ، ضالٌّ عن هَديِ مَن كانَ قَبلَهُ، مُضِلٌّ لِمَنِ اقتَدى بهِ في حَياتِهِ و بعدَ وَفاتِهِ، حَمّالُ خَطايا غَيرِهِ، رَهنٌ (رَهِينٌ) بخَطيئَتهِ. ۱
امام على عليه السلام:منفورترين خلايق نزد خدا دو مردند: مردى كه خداوند او را به خودش وا گذاشته است، چنين كسى از راه راست منحرف گشته و به سخنان بدعت آميز و دعوتهاى گمراه كننده دل مى بندد، بنا بر اين، او سبب فتنه و فساد كسانى مى شود كه فريفته او مى شوند، از راه [راست] پيشينيان خود بيرون است و گمراه كننده پيروان خود است. در زمان حيات و پس از مرگ خويش، بار گناهان ديگران را به دوش مى كشد و گروگان خطاهاى خويش است.
۱.نهج البلاغة: الخطبة 17، انظر تمام الكلام.