حدیث دربارهفضيلت مستضعفان
الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ في صفةِ الأنبياءِ ـ: كانوا قَوما مُستَضعَفِينَ قدِ اختَبَرَهُمُ اللّهُ بِالمَخمَصَةِ، و ابتَلاهُم بِالمَجهَدَةِ، و امتَحَنَهُم بالمَخاوِفِ، و مَخَضَهم بالمَكارِهِ، فلا تَعتَبِروا الرِّضى و السَّخَطَ بالمالِ و الوَلَدِ جَهلاً بمَواقِعِ الفِتنَةِ، و الاختِبارِ في مَوضِعِ الغِنى و الاقتِدارِ، فقد قالَ سبحانَهُ و تعالى: «أ يَحْسَـبُونَ أنَّما نُمِدُّهُم بهِ مِن مالٍ و بَنِينَ * نُسارِعُ لَهُم في الخَيراتِ بَلْ لا يَشْعُرُونَ» ۱ فإنَّ اللّهَ سبحانَهُ يَختَبِرُ عِبادَهُ المُستَكبِرينَ في أنفُسِهِم بأوليائهِ المُستَضعَفِينَ في أعيُنِـهِم. ۲
امام على عليه السلامـ در توصيف پيامبران ـفرمود: آنان گروهى مستضعف بودند. خداوند آنها را به گرسنگى آزمود و به سختى گرفتارشان ساخت و در جاهاى ترسناك امتحانشان كرد و آنان را با ناملايمات خالص و پاك گردانيد. بنا بر اين، خشنودى و خشم خدا را به مال و فرزند مپنداريد، كه اين ناشى از نادانى به موارد آزمايش و امتحان به گاه بى نيازى و داشتن قدرت است. خداوند سبحان فرموده است: «آيا گمان مى كنند كه با مال و فرزندانى كه به آنان مى بخشيم در نيكويى به ايشان مى شتابيم؟ نه، نمى فهمند». خداوند سبحان بندگانِ خود بزرگ بينش را با دوستان خود، كه در نظر ايشان مستضعف و ناتوانند، مى آزمايد.