حدیث دربارهنوحه گرى ستوده
كتاب من لا يحضره الفقيه:لَمَّا انصَرَفَ رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله مِن وَقعَةِ اُحُدٍ إلى المَدينةِ سَمِعَ مِن كُلِّ دارٍ قُتِلَ مِن أهلِها قَتِيلٌ نَوحا و بُكاءً، و لَم يَسمَعْ مِن دارِ حَمزَةَ عَمِّهِ فقالَ صلى الله عليه و آله: لكنْ حَمزةُ لا بَواكِيَ لَهُ، فَآلى أهلُ المَدينةِ أن لا يَنُوحُوا على مَيِّتٍ و لا يَبكُوهُ حتّى يَبدَؤوا بِحَمزةَ فَيَنُوحُوا علَيهِ و يَبكُوهُ. ۱
كتاب من لا يحضره الفقيه:هنگامى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله از جنگ احد به مدينه برگشت، از هر خانه اى كه عضوى از اعضاى آن كشته شده بود، صداى نوحه و گريه شنيد اما از خانه عموى خود حمزه صدايى نشنيد. پس فرمود: اما حمزه گريه كننده ندارد. مردم مدينه سوگند ياد كردند كه از آن پس، پيش از نوحه و گريه براى مرده، بر حمزه بگريند.
۱.كتاب من لا يحضره الفقيه: 1/183/553.