حدیث دربارهآداب مصيبت ديده

الأمالي للطوسي عن عائشة:لَمّا ماتَ إبراهيمُ بَكَى النبيُّ صلى الله عليه و آله حتّى جَرَت دُموعُهُ على لِحيَتِهِ، فقيلَ لَهُ: يا رسولَ اللّهِ، تَنهى عنِ البُكاءِ و أنتَ تَبكي؟! فقالَ: ليسَ هذا بُكاءً، و إنّما هذهِ رَحمَةٌ، و مَن لا يَرحَمْ لا يُرحَمْ. ۱

الأمالى للطوسىـ به نقل از عائشة ـ: هنگامى كه ابراهيم درگذشت پيامبر صلى الله عليه و آله چندان گريست كه اشكهايش بر محاسنش جارى گشت. عرض شد: اى رسول خدا! شما از گريستن نهى مى كنيد و خود مى گرييد؟! فرمود: اين گريه نيست، بلكه رحم است، و هركه رحم نكند به او رحم نمى شود.

۱.الأمالي للطوسي: 388/850.

کلیدواژه‌ها مصیبت آداب مصیبت دیده حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه حکمت های گوناگون

احادیث دیگر این موضوع

بحار الأنوارـ به نقل از جابر بن عبد اللّه ـ: پيامبر خدا صلى الله عليه و آله دست عبد الرحمان بن عوف را گرفت و نزد ابراهيم، كه در حال جان دادن بود آمد. پس او را در دامن خود گذاشت و فرمود: فرزند عزيزم! در برابر خواست خدا، كارى از من ساخته نيست، و از چشمانش اشك سرازير شد. عبد الرحمان عرض كرد: اى رسول خدا! گريه مى كنيد؟ مگر شما خود از گريستن نهى نفرموديد؟ حضرت فرمود: من از نوحه كردن نهى كردم؛ از دو صداى احمقانه و زشت: صدايى به هنگام خوشى: يعنى لهو و لعب و ساز و آواز شيطانى، و صدايى به هنگام مصيبت: يعنى خراشيدن چهره و دريدن گريبان و فرياد شيطانى. اما اين گريه من از سر رحم و دلسوزى است. و كسى كه رحم نكند به او رحم نمى شود. اگر نبود كه مرگ حق است و و عده اى است تخلّف ناپذير و راه خداست كه بايد رفت و بازماندگانِ ما به رفتگانمان مى پيوندند، هر آينه بيش از اين براى تو اندوهگين مى شديم. ما براى تو غمگينيم. چشم مى گريد و دل اشك مى ريزد، اما سخنى كه خداوند عزّ و جلّ را ناخشنود سازد، بر زبان نمى آوريم.