حدیث دربارهصنعتگرى
عنه عليه السلامـ في كِتابِهِ لِلأَشتَرِ لَمّا وَلاّهُ مِصرَ ـ: ثُمَّ استَوصِ بِالتُّجّارِ و ذَوِي الصِّناعاتِ، و أوصِ بِهِم خَيراً: المُقيمِ مِنهُم، وَ المُضطَرِبِ بِمالِهِ، وَ المُتَرَفِّقِ بِبَدَنِهِ؛ فَإِنَّهُم مَوادُّ المَنافِعِ، و أسبابُ المَرافِقِ، و جُلاّبُها مِنَ المَباعِدِ و المَطارِحِ، في بَرِّكَ و بَحرِكَ و سَهلِكَ و جَبَلِكَ، و حَيثُ لا يَلتَئِمُ النّاسُ لِمَواضِعِها، و لا يَجتَرِئونَ عَلَيها؛ فَإِنَّهُم سِلمٌ لا تُخافُ بائِقَتُهُ، و صُلحٌ لا تُخشى غائِلَتُهُ. ۱
امام على عليه السلامـ در نامه به اشتر، آن گاه كه وى را به كارگزارىِ مصر گماشت ـنوشت: پس سفارش مرا در حقّ بازرگانان و صنعتگران بپذير و درباره ايشان [به كارگزارانت] نيكو سفارش كن، خواه آن ها كه در يك جاى مقيم هستند و خواه آنان كه با سرمايه خويش اين سو و آن سو سفر كنند و با دسترنج خود زندگى نمايند؛ زيرا اين گروه، مايه هاى منافع و اسباب آسودگى اند و آن را از راه هاى دشوار و دور خشكى و دريا و دشت ها و كوهساران و جاى هايى كه مردم در آن گرد نيايند و جرئت رفتن به آن نكنند، به دست مى آورند. پس اينان مردمى مسالمت جويند كه از فتنه گرى شان بيمى نيست؛ و اهل آشتى اند، كه از آسيب رسانى شان باكى نباشد.
۱.نهج البلاغة: الكتاب53.
کلیدواژه‌ها صنعتگری