حدیث دربارهنماز جماعت
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:إنَّ الجُهَنِيَّ أتَى النبيَّ صلى الله عليه و آله فقالَ: يا رسولَ اللّهِ، إنّي أكُونُ في البادِيَةِ و مَعي أهلِي و وُلدِي و غِلْمَتِي، فَاُؤَذِّنُ و اُقِيمُ و اُصَلِّي بهِم أ فَجَماعَةٌ نحنُ؟ فقالَ: نَعَم.
فقالَ: يا رسولَ اللّهِ، إنَّ الغِلْمَةَ يَتبَعُونَ قَطرَ السَّحابِ فَأبقى أنا و أهلي و وُلدي، فَاُؤَذِّنُ و اُقِيمُ و اُصَلِّي بهِم أ فجَماعَةٌ نحنُ؟ فقالَ: نَعَم. فقالَ: يا رسولَ اللّهِ، فإنَّ وُلدِي يَتَفَرَّقُونَ في الماشِيَةِ فَأبقى أنا و أهلِي، فَاُؤَذِّنُ و اُقِيمُ و اُصَلِّي بهِم أ فجَماعَةٌ نحنُ؟ فقالَ: نَعَم. فقالَ: يا رسولَ اللّهِ، إنَّ المَرأةَ تَذهَبُ في مَصلَحَتِها فَأبقى أنا وَحدِي، فَاُؤَذِّنُ و اُقِيمُ أ فجَماعَةٌ أنا؟ فقالَ: نَعَم، المُؤمِنُ وَحدَهُ جَماعَةٌ. ۱
امام باقر عليه السلام:جُهَنى خدمت پيامبر صلى الله عليه و آله رسيد و عرض كرد: اى رسول خدا! من در صحرا با زن و فرزندان و غلامانم به سر مى برم و [موقع نماز] اذان مى گويم و مى ايستم و با آنها نماز مى گزارم، آيا نماز ما جماعت است؟ فرمود: آرى. عرض كرد: اى رسول خدا! [گاهى اوقات]غلامانم در پى آوردن آب مى روند و من مى مانم و زن و فرزندانم. پس [موقع نماز]اذان مى گويم و مى ايستم و با آنها نماز مى گزارم، آيا نماز ما جماعت به حساب مى آيد؟ فرمود: آرى. جُهَنى عرض كرد: اى رسول خدا! [گاهى اوقات] فرزندانم در پى احشام مى روند و من و همسرم تنها مى مانيم. پس [وقت نماز] اذان مى گويم و مى ايستم و با او نماز مى خوانم، آيا جماعت حساب مى شود؟ فرمود: آرى. عرض كرد: اى رسول خدا صلى الله عليه و آله گاهى زن نيز
دنبال كارهايش مى رود و من تنها مى مانم و اذان مى گويم و مى ايستم و نماز مى خوانم، آيا نماز من تنها جماعت است؟ حضرت فرمود: آرى، مؤمن به تنهايى نيز جماعت است.
۱.تهذيب الأحكام: 3/265/749.