حدیث دربارهپيش از آزمودن افراد نبايد به آنهااعتماد كرد
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:لا تَكونُ الصَّداقَةُ إلاّ بِحُدُودِها، فَمَن كانَت فيهِ هذهِ الحُدودُ أو شَيءٌ مِنهُ، و إلاّ فلا تَنسِبْهُ إلى شَيءٍ مِن الصَّداقَةِ، فَأوَّلُها: أن تكونَ سَرِيرَتُهُ و عَلانِيَتُهُ لكَ واحِدَةً، و الثانيةُ: أن يَرى زَينَكَ زَينَهُ، و شَينَكَ شَينَهُ، و الثالثةُ: أن لا تُغَيِّرَهُ علَيكَ وِلايَةٌ و لا مالٌ، و الرابعةُ: لا يَمنَعُكَ شَيئا تَنالُهُ مَقدُرَتُهُ، و الخامسةُ ـ و هي تَجمَعُ هذهِ الخِصالَ ـ: أن لا يُسلِمَكَ عِندَ النَّكَباتِ. ۱
امام صادق عليه السلام:دوستى مرزهايى دارد كه هر كس همه يا برخى از آنها را داشته باشد، دوست است و گر نه او را اصلاً دوست مشمار: نخست اين كه ظاهر و باطنش با تو يكى باشد؛ دوم اين كه آبروى تو را آبروى خودش داند و عيب و بى آبرويى تو را عيب و بى آبرويى خودش؛ سوم اين كه مقام و مال او را نسبت به تو عوض نكند؛ چهارم اين كه هر كمكى از دستش بر مى آيد از تو دريغ نكند؛ و پنجم كه در بردارنده همه اين خصلتهاست، اين كه در هنگام گرفتارى ها تو را تنها نگذارد.
۱.بحار الأنوار: 78/249/90.