حدیث دربارهدعاى بامدادان

الإمامُ عليٌّ عليه السلامـ مِن دعاءٍ كانَ يَدعُو بهِ كثيرا ـ: الحَمدُ للّهِِ الذي لَم يُصبِحْ بي مَيِّتا، و لا سَقِيما، و لا مَضروبا على عُرُوقي بِسُوءٍ، و لا مَأخوذا بِأسوَإِ عَمَلِي، و لا مَقطوعا دابِرِي، و لا مُرتَدّا عن دِينِي، و لا مُنكِرا لِرَبِّي، و لا مُستَوحِشا مِن إيمانِي، و لا مُلتَبِسا عَقلِي. ۱

امام على عليه السلامـ در دعايى كه بسيار مى خواند ـمى گفت: ستايش خدايى را كه شبم را به صبح رسانده در حالى كه نه مُرده ام و نه بيمارم و نه رگهايم دچار آفت و بدى است و نه گرفتار كيفر بدترين اعمال خويشم، و نه بى فرزندم و نه از دين برگشته و نه منكر پروردگارم و نه گريزان از ايمان و نه عقلم آشفته است.

۱.نهج البلاغة: الخطبة 215، انظر تمام الدعاء.

کلیدواژه‌ها بامداد دعای بامدادان

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلامـ نيز در توصيف پرهيزگاران ـفرمود: شب را مى آغازد در حالى كه همّ او شكرگزارى حق است و روز را آغاز مى كند در حالى كه همّ و غمش ياد خداست. شب را با ترس مى گذراند و روز را با شادمانى؛ ترس از غفلت خويش كه از آن برحذر داشته شده است و شادمانى به سبب فضل و رحمت خدا كه شامل حال او شده است.

امام على عليه السلام:مؤمن صبح خود را نمى آغازد، مگر آن كه ترسان است هرچند نيكوكار باشد و شب خود را آغاز نمى كند مگر اين كه بيمناك است گر چه كارهاى نيك كرده باشد؛ زيرا او ميان دو امر قرار دارد: زمانى كه گذشته است و نمى داند خدا با او چه مى كند، و اجلى كه نزديك است و نمى داند چه مسائل مهلكى دامن او را خواهد گرفت.

امام على عليه السلام:بدانيد ـ اى بندگان خدا! ـ كه مؤمن شب را به روز و روز را به شب نمى رساند مگر آن كه به نفْس خود بدگمان است. از اين رو، پيوسته بر آن خُرده مى گيرد و عملِ بيشتر از او مى طلبد.

امام على عليه السلامـ در سفارش به كميل بن زياد ـفرمود: اى كميل بن زياد! هر روز نام خدا را ببر و «لا حول و لا قوّة إلاّ باللّه» بگو و به خدا توكّل كن و ما را ياد كن و نام ما ببر و بر ما درود فرست و به پروردگارمان اللّه پناه به بر، و بدين سان خود و هر آنچه را كه تحت اختيار و سرپرستى توست، از شرّ آن روز در امان دار.

امام صادق عليه السلام:هر صبحگاه و هر شامگاه اين دعا را سه بار بخوان: «بار خدايا! مرا در زره محكم خود، كه هر كس را خواهى در آن جاى مى دهى، قرار ده»؛ زيرا پدرم مى فرمود: اين از دعاهايى است كه در گنجينه است [و نااهلان بدان دسترسى ندارند].