حدیث دربارهمواسات نسبت به برادران دينى ونيكى به آنان

الإمامُ الباقرُ عليه السلامـ في صِفةِ الشِّيعَةِ ـ: إنّهُم حُصونٌ حَصينَةٌ، في صُدورٍ أمينَةٍ، و أحلامٌ رَزينَةٌ، لَيسُوا بِالمذايِيعِ البُذُرِ، و لا بالجُفاةِ المُرائينَ، رُهبانٌ باللَّيلِ اُسْدٌ بالنَّهارِ. ۱

امام باقر عليه السلامـ در بيان اوصاف شيعه ـفرمود: آنان دژهايى استوارند، سينه هايشان امانتدار (راز نگه دار) است و انديشه هايشان درست و صائب. نه دهانْ لَق و سخن چينند و نه جفاكار و دو رو، راهبان شب اند و شيران روز.

۱.. مشكاة الأنوار: 126/292.

کلیدواژه‌ها شیعه مواسات نسبت به برادران دینی ونیکی به آنان

احادیث دیگر این موضوع

امام على عليه السلامـ به نوف بكالى ـفرمود: اى نوف! آيا مى دانى شيعه من كيست؟ عرض كرد: نه، به خدا. فرمود: شيعيان من آنانند كه لبانشان [از تشنگى روزه دارى]خشكيده است و شكمهايشان [از گرسنگى] به پشت چسبيده، آنان كه پارسايى در رخسارشان پيداست. راهبان شب اند و شيران روز.

امام صادق عليه السلام:شيعيان ما داراى چهار چشم هستند: دو چشم در سر و دو چشم در دل. بدانيد كه همه مردمان چنينند جز اين كه خداوند عزّ و جلّ چشمان شما را باز و بينا كرده و چشمهاى آنان را كور ساخته است.

الكافيـ به نقل از أبو اسماعيل ـ: به امام باقر عليه السلام عرض كردم: شيعه نزد ما فراوان است. حضرت فرمود: آيا توانگر به تهيدست توجه مى كند؟ و آيا نيكى كننده از كسى كه [در جواب خوبيش] به او بدى كرده گذشت مى كند؟ آيا به يكديگر كمك مالى مى دهند؟ عرض كردم: خير. فرمود: آنها شيعه نيستند، شيعه كسى است كه اين كارها را بكند.

الكافىـ به نقل از محمّد بن عجلان ـ: نزد امام صادق عليه السلام بودم كه مردى وارد شد و سلام كرد حضرت از احوال برادران [مؤمنش] سؤال كرد، آن مرد از آنها تعريف و تمجيد كرد. حضرت فرمود: رسيدگى ثروتمندانشان به تهي دستانشان چگونه است؟ آن مرد عرض كرد: اندك. فرمود: ديدار و سرزدن ثروتمندانشان از تهي دستانشان چگونه است؟ مرد عرض كرد: اندك. فرمود: دستگيرى و كمك مالى ثروتمندانشان به تهي دستانشان چگونه است؟ مرد عرض كرد: شما اخلاق و صفاتى را مى فرماييد كه در ميان ما كمياب است. حضرت فرمود: پس، چگونه آنان خود را شيعه مى دانند؟

تنبيه الخواطرـ امام رضا از امام باقر عليهما السلام نقل فرمود: اى اسماعيل! آيا در ميان شما اگر مردى ردايى نداشته باشد و يكى از برادرانش رداى اضافى داشته باشد، آن را به او مى دهد، تا او هم صاحب ردايى شود؟ عرض كردم: خير. فرمود: اگر ازارى داشته باشد، آن را براى يكى از برادران خود مى فرستد كه او هم صاحب ازار شود؟ عرض كردم: خير. حضرت دستش را روى ران پاى خود زد و فرمود: اينها كه برادر نيستند!