كسى كه نمازش نماز نيست
3 حدیث
الإمامُ الباقرُ و الإمامُ الصّادقُ عليهما السلام:ما لَكَ مِن صلاتِكَ الاّ ما أقبَلتَ علَيهِ فيها، فإن أوهَمَها كُلَّها أو غَفَلَ عن أدائها لُفَّت فَضُرِبَ بها وَجهُ صاحِبِها. ۱
امام باقر و امام صادق عليهما السلام:تنها آن مقدار از نمازت بهره توست كه با توجه قلبى همراه باشد. پس، اگر كسى در همه نماز سهو كند (حواسش بكلى پرت باشد) يا از اداى آن غفلت ورزد (به وقت نگزارد) آن نماز مچاله و به صورت صاحبش پرت مى شود.
۱.بحار الأنوار: 84/260/59.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلام:الصَّلاةُ وُكِّلَ بها مَلَكٌ ليسَ لَهُ عَمَلٌ غَيرَها، فإذا فَرَغَ مِنها قَبَضَها ثُمّ صَعِدَ بها، فإنْ كانَت مِمّا تُقبَلُ قُبِلَت، و إن كانَت مِمّا لا تُقبَلُ قيلَ لَهُ: رُدَّها عَلى عَبدِي، فَيَنزِلُ بها حتّى يَضرِبَ بها وَجهَهُ، ثُمَّ يقولُ: اُفٍّ لكَ، ما يَزالُ لكَ عَمَلٌ يُعَنِّيني! ۱
امام صادق عليه السلام:فرشته اى بر نماز گماشته شده كه جز آن، كارى ندارد. پس هرگاه بنده نمازش را تمام كند، آن فرشته نماز را بگيرد و بالا برد. اگر از نمازهاى پذيرفتنى بود، پذيرفته مى شود و اگر پذيرفتنى نبود به آن فرشته گفته مى شود: آن را به بنده ام برگردان. پس فرشته آن نماز را پايين مى آورد و به صورت صاحبش مى زند و سپس مى گويد: اُف بر تو! كار تو هميشه مايه زحمت و سرشكستگى من است!
۱.الكافي: 3/488/10.