افتخار به شك نكردن در حق

امام على عليه السلام:بدترين دلها، دلى است كه در ايمان خود شكّ كند.

امام على عليه السلام:شكّ، كفر است.

امام على عليه السلام:آيا نمى بينيد كه خداى سبحان همه انسانها را، از آدم، صلوات اللّه عليه، تا آخرين نفرِ اين عالم، با سنگهايى بيازمود كه نه زيانى مى رسانند و نه سودى. اگر پايه هايى كه خانه (كعبه) بر آن بنا شده و سنگهايى كه با آنها برافراشته گرديده است، از زمرّد سبز و ياقوت سرخ و نور و درخشندگى بود، هر آينه از كشاكش شكّ در سينه ها مى كاست و كوشش ابليس را از دلها بر مى داشت و از انباشت ترديد و به تلاطم در آمدن آن در [اذهان] مردم جلوگيرى مى كرد، اما خداوند بندگان خود را با سختيهاى گوناگون مى آزمايد.

امام على عليه السلام:سپس، خداوند سبحان، آدم را در سرايى جاى داد كه زندگيش را در آن جا فراخ و پر نعمت گردانيد و جايگاهش را در آن سراى ايمن ساخت و او را از ابليس و دشمنيش [نسبت به آدم] بر حذر داشت. پس دشمن آدم (ابليس) از اين كه او را مقيم سراى جاويدان و همنشين نيكوكاران مى ديد حسادت ورزيده آدم را فريفت و در نتيجه، آدم يقين را به شكّ و عزم و استوارى را به سستى فروخت.

امام على عليه السلامـ بعد از كشته شدن طلحه و زبير ـفرمود: امروز آشكار و رسا با شما سخن مى گويم؛ دور باد انديشه كسى كه از من سر پيچد. از زمانى كه حق به من نمايانده شده، در آن شكّ نكرده ام.