پايه هاى دين
5 حدیث
عنه عليه السلام:سَنامُ الدِّينِ الصبرُ و اليقينُ و مُجاهَدَةُ الهَوى. ۱
امام على عليه السلام:اوجِ ديندارى، صبر و يقين و مبارزه با خواهشهاى نفس است.
۱.غرر الحكم: 5633.
عنه عليه السلام:أديَنُ الناسِ مَن لم تُفسِدِ الشَهوَةُ دِينَهُ. ۱
امام على عليه السلام:دين دارترين مردم كسى است كه شهوت، دينش را تباه نكند.
۱.غرر الحكم: 3207.
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:سِتٌّ مِن قواعِدِ الدِّينِ: إخلاصُ اليقينِ، و نُصحُ المسلمينَ، و إقامَةُ الصلاةِ، و إيتاءُ الزكاةِ، و حجُّ البيتِ، و الزهدُ في الدنيا. ۱
امام على عليه السلام:شش چيز از پايه هاى دين است: يقينِ ناب، خير خواهى براى مسلمانان، بر پاداشتن نماز، پرداختن زكات، حجّ خانه خدا، و بى رغبتى به دنيا.
۱.غرر الحكم: 5638.
الإمامُ الصّادقُ عليه السلامـ لَمّا قالَ رجلٌ لَهُ: إنَّ أساسَ الدِّينِ التوحيدُ و العدلُ، و عِلْمُهُ كثيرٌ و لا بدَّ لعاقلٍ مِنهُ، فاذكُرْ ما يَسهُلُ الوقوفُ علَيهِ و يَتَهيَّأُ حِفظُهُ ـ: أمّا التوحيدُ فأن لا تُجَوِّزَ على رَبِّكَ ما جازَ عَليكَ، و أمّا العدلُ فأن لا تَنسُبَ إلى خالِقِكَ ما لامَكَ علَيهِ. ۱
امام صادق عليه السلامـ در پاسخ مردى كه به ايشان عرض كرد: اساس دين، توحيد و عدل است و دامنه دانش آن گسترده است و خردمندى بايد كه آن را درك كند، پس، آن (توحيد و عدل) را به گونه اى برايم بيان داريد كه فهم آن آسان و حفظش راحت باشد ـفرمود: توحيد، آن است كه آنچه را درباره خودت جايز و رواست، نسبت به پروردگارت روا ندانى و عدل، آن است كه آنچه را آفريدگارت تو را بدان سبب نكوهيده است، به او نسبت ندهى.
۱.بحار الأنوار: 4/264/13.
عنه عليه السلام:أحسِنُوا النَّظَرَ فيما لا يَسَعُكُم جَهلُهُ و انصَحُوا لأنفسِكُم، و جاهِدُوها في طلَبِ معرِفَةِ ما لا عُذرَ لكُم في جَهلِهِ، فإنَّ لِدِينِ اللّهِ أركاناً لا يَنفَعُ مَن جَهِلَها شدّةُ اجتِهادِهِ في طَلَبِ ظاهِرِ عبادَتِهِ، و لا يَضُرُّ مَن عَرَفَها فَدانَ بها حُسنُ اقتِصادِهِ. ۱
امام صادق عليه السلام:درباره آنچه سزاوار نيست از آن ناآگاه باشيد، نيكو بينديشيد و خيرخواه خود باشيد. و در راه شناخت آنچه در ندانستنش هيچ عذرى از شما پذيرفته نيست، بكوشيد؛ همانا دين خدا را اركانى است، كه هر كس آنها را نشناسد، سخت كوشى او در عبادتِ ظاهرى اش، سودى به حالش نداشته باشد و هر كس آنها را بشناسد و بدانها اعتقاد داشته باشد، ميانه روى درستش [در عبادت] به او زيانى نرساند.
۱.الإرشاد: 2/205.