حدیث دربارهتشويق به در نظر داشتن خدا
عنه عليه السلام:رَحِمَ اللّهُ امرأً راقَبَ رَبَّهُ، و تَنكَّبَ ذَنبَهُ، و كابَرَ هَواهُ، و كَذَّبَ مُناهُ، امرَأً أزَمَّ نفسَهُ مِنَ التَّقوى بزِمامٍ. دائمَ الفِكَرِ، طويلَ السَّهَرِ، عَزوفا عنِ الدنيا. قد وَقَرَ قَلبَهُ ذِكرُ المَعادِ، و طَوى مِهادَهُ، و هَجَرَ وسادَهُ، مُنتَصِبا على أطرافِهِ. خَشُوعٌ في السِّرِّ لربِّهِ، لَدَمعُهُ صَبِيبٌ، و لَقَلبُهُ وَجِيبٌ. راضيا بالكَفافِ مِن أمرِهِ، يُظهِرُ دُونَ ما يَكتُمُ، و يَكتَفِي بأقَلَّ مِمّا يَعلَمُ. ۱
امام على عليه السلام:خدا رحمت كند كسى را كه پروردگار خويش را در نظر آرد و از گناه روى گرداند و با هواىِ نفس خود بستيزد و آرزوهايش را دروغ شمارد [و بدانها دل مبندد] و نفس خود را با مهار تقوا لجام كند. و پيوسته بينديشد، زياد شب زنده دارى كند، از دنيا دل بركَنَد. ياد معاد دل او را آرام و استوار گرداند و بستر خود را بر چيند و بالينش را رها كند و [براى عبادت]برخيزد. در نهان در برابر پروردگارش خاشع باشد، اشكش ريزان و دلش ترسان باشد. به كفاف زندگى اش خرسند باشد، آنچه آشكار مى كند، كمتر باشد از آنچه در دل دارد و به كمتر از آنچه مى داند بسنده كند.
۱.بحار الأنوار: 77/349/30.