حدیث دربارهحيله هاى ربا خوارى
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:لَمّا أنزَلَ اللّهُ سبحانَهُ قولَهُ «الم * أ حَسِبَ الناسُ أنْ يُتْرَكُوا اَن يَقولوا آمَنّا وَ هُم لا يَفتنون» ۱ عَلِمتُ أنَّ الفِتنَةَ لا تَنزِلُ بِنا و رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله بَينَ أظهُرِنا، فقلتُ: يا رسولَ اللّهِ، ما هذهِ الفِتنَةُ.
قال: يا عليُّ، إنّ القَومَ سَيُفتَنُونَ بأموالِهِم، و يَمُنُّونَ بِدِينِهم على رَبِّهِم، و يَتَمَنَّونَ رَحمَتَهُ و يَأمَنُونَ سَطوَتَهُ، و يَستَحِلُّونَ حَرامَهُ بالشُّبُهاتِ الكاذِبَةِ، و الأهواءِ الساهِيَةِ، فَيَستَحِلُّونَ الخمرَ بالنَّبيذِ، و السُّحتَ بالهَدِيَّةِ، و الرِّبا بالبَيعِ. ۲
امام على عليه السلام:چون خداى سبحان آيه «الف، لام، ميم. آيا مردم پندارند كه رها مى شوند و آزمايش نمى شوند؟» را نازل فرمود، دانستم كه تا رسول خدا صلى الله عليه و آله در ميان ماست، گرفتار آن آزمايش نخواهيم شد. پس، عرض كردم: اى رسول خدا! اين آزمايش چيست؟.
فرمود: اى على! مسلمانان به وسيله اموالشان آزمايش خواهند شد و به خاطر دينشان بر خدايشان منّت مى نهند و آرزوى رحمت او را مى كنند و خود را از خشم او در امان مى دانند و با شب اى دروغين و خواهشهاى غفلت زا، حرام او را حلال مى گردانند، شراب را به نام آب انگور يا خرما حلال شمرده، مى نوشند و حرام را به نام هديه و ربا را به نام بيع مى گيرند.