حدیث دربارهنقش گناهان در تباهى دل
الإمامُ الباقرُ عليه السلام:ما مِن عَبدٍ إلاّ و في قَلبِهِ نُكتَةٌ بَيضاءُ، فإذا أذنَبَ ذنباً خَرَجَ في النُّكتةِ نُكتةٌ سَوْداءُ، فإن تابَ ذَهَبَ ذلكَ السَّوادُ، و إن تَمادى في الذُّنوبِ زادَ ذلكَ السَّوادُ حتّى يُغَطِّيَ البَياضَ، فإذا [تَـ]غَطَّى البياضُ لَم يَرجِعْ صاحِبُهُ إلى خيرٍ أبداً، و هو قولُ اللّهِ عزّ و جلّ «كَلاّ بَلْ رانَ على قُلُوبِهِم ما كانُوا يَكْسِبُونَ» . ۱
امام باقر عليه السلام:هيچ بنده اى نيست مگر آن كه در دلش نقطه اى سفيد وجود دارد؛ پس هر گاه گناهى مرتكب شود، در آن نقطه، نقطه اى سياه پديد آيد، كه اگر توبه كرد آن سياهى مى رود و اگر در گناهان فرو رفت، نقطه سياه افزايش مى يابد چندان كه همه سفيدى را فرو مى پوشاند. و چون سفيدى پوشانده شد، گنهكار ديگر به خير و صلاح باز نمى آيد. اين است سخن خداوند عزّ و جلّ كه: «به حقيقت، كارهايى كه مى كردند، بر دلهايشان زنگار بسته است».
۱.الكافي: 2/273/20.