حدیث دربارهنقش گناهان در تباهى دل

میزان الحکمه ج ۴، ص ۲۸۳، ح ۶۸۳۴

امام علی علیه‌السلام

نقش گناهان در تباهى دل

الإمامُ عليٌّ عليه السلام:ما جَفَّتِ الدُّموعُ إلاّ لِقَسوَةِ القُلوبِ، و ما قَسَتِ القُلوبُ إلاّ لكَثرَةِ الذُّنوبِ. ۱

امام على عليه السلام:اشكها نخشكيد، مگر به سبب سخت دلى و دلها سخت نشد، مگر به سبب كثرت گناه.

۱.علل الشرائع: 81/1.

کلیدواژه‌ها دعا موانع اجابت دعا گناه حکمت نامه پیامبر اعظم در یک نگاه +4 مورد دیگر

احادیث دیگر این موضوع

۲

امام باقر عليه السلام:هيچ بنده اى نيست مگر آن كه در دلش نقطه اى سفيد وجود دارد؛ پس هر گاه گناهى مرتكب شود، در آن نقطه، نقطه اى سياه پديد آيد، كه اگر توبه كرد آن سياهى مى رود و اگر در گناهان فرو رفت، نقطه سياه افزايش مى يابد چندان كه همه سفيدى را فرو مى پوشاند. و چون سفيدى پوشانده شد، گنهكار ديگر به خير و صلاح باز نمى آيد. اين است سخن خداوند عزّ و جلّ كه: «به حقيقت، كارهايى كه مى كردند، بر دلهايشان زنگار بسته است».

امام صادق عليه السلام:پدرم عليه السلام مى فرمود: هيچ چيز بيشتر از گناه دل را تباه نمى كند؛ همانا دل با گناه درگير مى شود ولى گناه چندان به آن مى پردازد (سماجت مى كند) كه سرانجام بر آن چيره مى گردد، و دل واژگونه مى شود.