حدیث دربارهترغيب به بسيار ياد كردن خدا
الكافي عن ابن القداح عن الإمامِ الصّادقِ عليه السلام:ما مِن شيءٍ إلاّ و لَهُ حَدٌّ يَنتَهِي إلَيهِ إلاّ الذِكرَ فلَيسَ لَهُ حَدٌّ يَنتَهي إلَيهِ، فَرَضَ اللّهُ عزّ و جلّ الفرائضَ، فَمَن أدّاهُنَّ فهُو حَدُّهُنَّ. إلاّ الذِّكرَ فإنّ اللّهَ عزّ و جلّ لم يَرضَ مِنهُ بالقَليلِ، و لَم يَجعَلْ لَهُ حدّاً يَنتَهي إلَيهِ. ثُمّ تَلا هذِهِ الآيَةَ «يا أيُّها الذينَ آمَنوا اذْكُرُوا اللّهَ ذِكراً كَثيراً» ۱. ۲
الكافىـ به نقل از ابن القداح ـاز امام صادق عليه السلام: هر چيزى حدّى دارد كه در آن جا به پايان مى رسد، مگر ياد خدا كه آن را حدّى پايان پذير نيست. خداوند عزّ و جلّ فرايض را واجب كرد و هركه آنها را به جاى آورَد، همان حدّ آنهاست. مگر ذكر، كه خداوند عزّ و جلّ به اندك آن رضايت نداده و حدّى كه در آن جا پايان پذيرد، برايش قرار نداده است. سپس حضرت اين آيه را تلاوت كرد: «اى كسانى كه ايمان آورده ايد! خدا را بسيار ياد كنيد».