حدیث دربارهمَثَلِ اهل دنيا

میزان الحکمه ج ۴، ص ۱۳۲، ح ۶۲۳۹

امام علی علیه‌السلام

مَثَلِ اهل دنيا

عنه عليه السلام:أقبَلوا على جِيفَةٍ قد افتَضَحُوا بأكْلِها، و اصطَلَحُوا على حُبِّها. ۱

امام على عليه السلام:به مردارى روى آوردند كه با خوردن آن رسوا شدند و بر سر دوستى و عشق به آن، با يكديگر سازش كردند.

۱.نهج البلاغة: الخطبة 109.

کلیدواژه‌ها دنیا مثل اهل دنیا

احادیث دیگر این موضوع

۸

امام كاظم عليه السلام:دنيا به صورت زنى چشم آبى در برابر مسيح عليه السلام مجسّم شد. به او فرمود: چند شوهر كرده اى؟ گفت: زياد. مسيح عليه السلام فرمود: همه آنها تو را طلاق دادند؟ دنيا گفت: نه، بلكه همه را كشتم. مسيح عليه السلام فرمود: پس، واى بر شوهران باقيمانده تو؛ چگونه از گذشتگان عبرت نمى گيرند؟

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:همانا مَثَل دنيادار مَثَل كسى است كه در آب راه مى رود؛ آيا مى تواند در آب راه رود و پاهايش تر نشود؟

بحار الأنوار:به رسول خدا صلى الله عليه و آله عرض شد: آدمى در دنيا چگونه است؟ فرمود: مانند كاروانى كه مى گذرد. عرض شد: چقدر در آن مى ماند؟ فرمود: به اندازه كسى كه از كاروان عقب مانده است. عرض شد: فاصله ميان دنيا و آخرت چقدر است؟ فرمود: يك چشم برهم زدن. خداوند عزّ و جلّ مى فرمايد: «روزى كه آنچه را وعده داده شده اند مى بينند مى پندارند كه [در دنيا] جز ساعتى از روز را نپاييده اند».

امام على عليه السلام:همانا اهل دنيا مانند كاروانى هستند كه در منزلى فرود آمده باشند و ناگاه قافله سالار بانگ رحيل زند و آنان كوچ كنند.

امام على عليه السلام:مردم دنيا چون كاروانى هستند كه در حال خواب به پيش برده مى شوند.

امام على عليه السلام:حكايت شما و دنيا همچون حكايت مسافرانى است كه در راهى مى روند و گويى راه را به آخر رسانده اند و آهنگ رسيدن به علامت و نشانه اى مى كنند و گويى به آن رسيده اند.

امام على عليه السلام:همانا دنيا نه سراى آرام گرفتن است و نه جاى ماندن. شما در دنيا به كاروانيانى مى مانيد كه در منزلى اُتراق كنند و دمى بياسايند و سپس بكوچند و شب و روز راه پويند. سبك بار به آن جا (دنيا) درآمدند و سنگين بار از آن كوچيدند و در منزلى كه از آن دور شدند، ديگر فرود نيايند و به آن جا كه تركش كرده اند ديگر باز نگردند.

امام على عليه السلام:مبادا از اين كه مى بينى دنيا پرستان به دنيا رو كرده اند و آزمندانه به جان دنيا افتاده اند، فريب بخورى؛ زيرا آنان [مانند] سگانى پارس كننده و درندگانى وحشى هستند كه براى يكديگر خُرناس مى كشند، قدرتمندان، نا توانان را فرو مى بلعند و بالا دستان، زير دستان را مغلوب خود مى سازند، چارپايانى هستند كه گروهى در بندند و شمارى يله و رها، و خِردهاى خويش را از دست داده اند و بيراهه مى روند.