حدیث دربارهخوشى دنيا، اندوه آخرت است

میزان الحکمه ج ۴، ص ۱۲۱، ح ۶۲۰۲

امام علی علیه‌السلام

خوشى دنيا، اندوه آخرت است

عنه عليه السلام:مَن طَلَبَ مِن الدنيا شيئاً فاتَهُ مِن الآخرةِ أكثرُ مِمّا طَلَبَ. ۱

امام على عليه السلام:هركه از دنيا چيزى را بطلبد، بيش از آنچه خواسته از آخرت از دست دهد.

۱.غرر الحكم: 8895.

کلیدواژه‌ها دنیا خوشی دنیا اندوه آخرت است

احادیث دیگر این موضوع

۸

امام على عليه السلام:تلخى دنيا، شيرينى آخرت است و شيرينى دنيا تلخى آخرت.

امام على عليه السلام:به دنبال جمع ميان دنيا و آخرت بودن از نيرنگهاى نفس است.

امام زين العابدين عليه السلام:به خدا قسم دنيا و آخرت همانند دو كفه ترازويند، هر كدام پايين آيد ديگرى بالا رود.

امام صادق عليه السلام:هرگاه كار دنيايت آباد شد، به دينت بدگمان باش.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:فقر دو گونه است: فقر دنيا و فقر آخرت. فقرِ در دنيا توانگرى در آخرت است و توانگرى در دنيا فقرِ آخرت است و اين هلاكت باشد.

امام صادق از پدرانش عليهم السلام: وقتى براى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نوعى حلوا خبيص، نوعى حلواست كه از تركيب خرما، كشمش و روغن ساخته مى شود. آوردند، آن حضرت از خوردن آن امتناع كرد. عرض شد: خوردن آن را حرام ميدانيد؟ فرمود: نه، امّا خوش ندارم نفْسم به آن اشتياق پيدا كند. سپس اين آيه را تلاوت فرمود: «در زندگى دنيايى از چيزهاى پاكيزه و خوش بهره مند شديد و از آنها برخوردار شديد. پس، امروز به [سَزاى] آنكه در زمين بناحق سركشى مى نموديد و به سبب آنكه نافرمانى مى كرديد، عذاب خفّت [آور]كيفر مى يابيد».

مجمع البيانـ به نقل از عمر بن خطّاب ـ: از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله اجازه ملاقات خواستم و خدمت آن حضرت، كه در مشربه مشربه، حجره مادر ابراهيم يكى از همسران پيامبر خداست كه مسكن و مصلاّى پيامبر صلى الله عليه و آله بود. امّ ابراهيم بود، رسيدم. ديدم بر بوريايى دراز كشيده و قسمتى از بدنش روى خاك است و زير سرش بالشى پُر شده از ليف درخت خرما قرار دارد. سلام كردم و نشستم و عرض كردم: اى رسول خدا! تو پيامبر خدا و برگزيده و بهترين خلق اويى، اما كسرا و قيصر [بايد] بر تختهاى زرّين و فرشهاى ديبا و حرير بنشينند؟ رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: نعمتهاى آنها در همين سرا به آنان داده شده و زودا كه پايان پذيرد و نعمتهاى ما در آخرت به ما داده خواهد شد.

المناقب لابن شهر آشوب:پيامبر صلى الله عليه و آله فاطمه عليه السلام را ديد كه جامه اى دوخته شده از كرك شتر بر تن دارد و مشغول دستاس كردن و شير دادن كودك خود است. اشك از چشمان رسول خدا صلى الله عليه و آله جارى گشت و فرمود: دخترم! با [تحمّل]تلخى دنيا به سوى شيرينى آخرت بشتاب. فاطمه عليها السلام عرض كرد: اى رسول خدا! خدا را بر نعمتهايش مى ستاييم و بر داده هايش سپاس مى گوييم؛ پس خداوند اين آيه را فرو فرستاد: «بزودى پروردگارت تو را عطا مى كند و خشنود مى شوى».