حدیث دربارهخوشى دنيا، اندوه آخرت است
الإمامُ الصّادقُ عن آبائه عليهم السلام: اُتِيَ [رسول اللّه صلى الله عليه و آله] بخَبيصٍ فَأبَى أن يَأكُلَهُ، فقيلَ: أ تُحَرِّمُهُ؟ قال: لا، و لكنّي أكرَهُ أن تَتُوقَ إلَيهِ نَفسي. ثُمّ تلا الآيةَ: «أذْهَبْتُم طَيِّباتِكُم في حَياتِكُمُ الدّنيا وَ اسْتَمْتَعْتُم بِهَا فَالْيَوْمَ تُجْزَوْنَ عَذَابَ الْهُونِ بِمَا كُنتُمْ تَسْتَكْبِرُونَ فِى الْأَرْضِ بِغَيْرِ الْحَقِّ وَ بِمَا كُنتُمْ تَفْسُقُونَ» ۱. ۲
امام صادق از پدرانش عليهم السلام: وقتى براى پيامبر خدا صلى الله عليه و آله نوعى حلوا ۳ آوردند، آن حضرت از خوردن آن امتناع كرد. عرض شد: خوردن آن را حرام ميدانيد؟ فرمود: نه، امّا خوش ندارم نفْسم به آن اشتياق پيدا كند. سپس اين آيه را تلاوت فرمود: «در زندگى دنيايى از چيزهاى پاكيزه و خوش بهره مند شديد و از آنها برخوردار شديد. پس، امروز به [سَزاى] آنكه در زمين بناحق سركشى مى نموديد و به سبب آنكه نافرمانى مى كرديد، عذاب خفّت [آور]كيفر مى يابيد».