حدیث دربارهخوشى دنيا، اندوه آخرت است
مجمع البيان عن عمرَ بنِ الخطّابِ:استَأذَنتُ على رسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آله فَدَخَلتُ عَليهِ في مَشرَبةِ اُمِّ إبراهيمَ، و إنّهُ لَمُضطَجِعٌ على خَصْفَةٍ و إنّ بَعضَهُ على التُّرابِ و تَحتَ رأسِهِ وِسادةٌ مَحشُوَّةٌ لِيفاً، فسَلَّمتُ علَيهِ ثُمَّ جَلَستُ فقُلتُ: يا رسولَ اللّهِ، أنتَ نبيُّ اللّهِ و صَفوتُهُ و خِيَرَتُهُ من خَلقِهِ، و كِسرى و قيصرُ على سُرُرِ الذَّهبِ و فُرُشِ الدِّيباجِ و الحريرِ؟! فقالَ رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله: اُولئكَ قومٌ عُجِّلَت طَيِّباتُهُم و هِي وَشيكَةُ الانقِطاعِ، و إنّما اُخِّرَت لنا طَيِّباتُنا. ۱
مجمع البيانـ به نقل از عمر بن خطّاب ـ: از پيامبر خدا صلى الله عليه و آله اجازه ملاقات خواستم و خدمت آن حضرت، كه در مشربه ۲ امّ ابراهيم بود، رسيدم. ديدم بر بوريايى دراز كشيده و قسمتى از بدنش روى خاك است و زير سرش بالشى پُر شده از ليف درخت خرما قرار دارد. سلام كردم و نشستم و عرض كردم: اى رسول خدا! تو پيامبر خدا و برگزيده و بهترين خلق اويى، اما كسرا و قيصر [بايد] بر تختهاى زرّين و فرشهاى ديبا و حرير بنشينند؟ رسول خدا صلى الله عليه و آله فرمود: نعمتهاى آنها در همين سرا به آنان داده شده و زودا كه پايان پذيرد و نعمتهاى ما در آخرت به ما داده خواهد شد.