حدیث دربارهنهى از بزرگداشت دنيادار
نهج البلاغة:ـ الإمامُ عليٌّ عليه السلام و قد لَقِيَهُ عِندَ مَسيرِهِ إلى الشامِ دَهاقِينُ الأنبارِ فَتَرَجَّلوا لَهُ و اشتَدُّوا بينَ يَدَيهِ ـ: ما هذا الذي صَنَعتُمُوهُ؟! فقالوا: خُلُقٌ منّا نُعَظِّمُ به اُمَراءَنا، فقال: و اللّهِ، ما يَنتَفِعُ بهذا اُمَراؤكُم، و إنّكُم لَتَشُقُّونَ على أنفسِكُم في دُنياكُم، و تَشْقَونَ بهِ في آخِرَتِكُم، و ما أخسَرَ المَشَقَّةَ وَراءها العِقابُ، و أربَحَ الدِّعَةَ مَعَها الأمانُ مِنَ النارِ! ۱
نهج البلاغة:امام على عليه السلام هنگامى كه به شام مى رفت در سر راه، گروهى از ملاّكان شهر «انبار» به ايشان برخوردند [و براى احترام] از اسبهاى خود پياده شده در ركاب آن حضرت دويدند. فرمود: اين چه كارى است كه مى كنيد؟ عرض كردند: اين روش ماست كه بدان وسيله فرمانروايان خود را احترام مى گذاريم. امام عليه السلام فرمود: به خدا سوگند كه فرمانروايان شما از اين كار سودى نمى برند و شما با اين كار در دنيا خود را به رنج مى افكنيد و در آخرت نيز به بدبختى گرفتار مى آييد. چه زيان آور است رنجى كه در پى آن عذاب باشد، و چه سودبخش است آن آسودگى اى كه رهايى از آتش با آن توأم باشد.
۱.نهج البلاغة: الحكمة 37.