حدیث دربارهديده بينا داشتن در دنيا
الإمامُ عليٌّ عليه السلام:إنّما الدنيا مُنتهى بَصَرِ الأعمى، لا يُبصِرُ مِمّا وراءَها شيئاً، و البَصيرُ يَنفُذُها بَصَرُهُ و يَعلَمُ أنّ الدارَ وراءَها، فالبصيرُ مِنها شاخِصٌ، و الأعمى إلَيها شاخِصٌ، و البصيرُ مِنها مُتزوِّدٌ، و الأعمى لها مُتزوِّدٌ. ۱
امام على عليه السلام:همانا دنيا آخرين ديدرس انسان كور است و فراتر از آن را نمى بيند، اما شخص بينا و با بصيرت نگاهش را از دنيا فراتر مى برد و مى داند كه سراى حقيقى در وراى اين دنياست. پس بينا، از دنيا دل بركَند و كور، به آن روى آورد. شخصِ با بصيرت، از آن توشه بر مى دارد و كور، براى آن توشه فراهم مى آورد.
۱.نهج البلاغة: الخطبة133.