نكوهش برگرفتن از دنيا پيش از نياز

امام على عليه السلام:پيش از آن كه پيكرهايتان از دنيا برود، دلهاى خود را از آن بيرون بريد؛ زيرا در اينجا آزمايش مى شويد و براى جز آن آفريده شده ايد.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا و هرچه در آن مى باشد ملعون است مگر آنچه به واسطه آن خشنودى خدا طلب شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا و هرچه در آن مى باشد ملعون است، مگر آنچه در دنيا در راه خداوند عزّ و جلّ استفاده شود.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:دنيا را براى اهلش وا گذاريد؛ زيرا هر كه از دنيا بيش از حدّ كفايت خود برگيرد، نادانسته، مرگ خود را شتاب بخشيده است.

پيامبر خدا صلى الله عليه و آله:هيچ كس از ما، از پيشينيان و پسينيان، نيست مگر آن كه در روز قيامت آرزو مى كند كاش از دنيا بيش از قوتش به او داده نمى شد.

امام على عليه السلام:بدانيد كه دنيا سرايى است كه هيچ كس از آن به سلامت نمى رهد، جز با دل بركندن از آن. و هيچ كس به واسطه كارى كه براى دنيا كند، نجات نمى يابد. مردم براى آزمايش، گرفتار دنيا شده اند. آنچه را از دنيا به خاطر دنيا برگرفتند از دستشان برود و بايد حساب پس دهند و آنچه را از دنيا براى غير آن (آخرت) به دست آوردند، به آن برسند و هميشه با آنهاست.

امام على عليه السلام:اندكِ دنيا، بهتر است از بسيار آن و آنچه به قدر كفايت باشد، شايسته تر است از آن مقدار كه به نابودى آدمى انجامد.

امام على عليه السلام:متاع دنيا، همچون خرده ريز و بى ارزش است و مال و ميراثش گل و لاى و لجن. به قدر كفاف از آن برگرفتن، بهتر است از جمع كردن آن. دل بركندن از آن آرام بخش تر است تا دل بستن به آن. فزون خواه، محكوم به فقر و درويشى است و دنيا گريز، در آرامش و آسودگى.

امام على عليه السلامـ به مردى كه از نيازمندى خود نزد او شِكوه كرد ـفرمود: بدان كه هر چه از دنيا بيش از قوت و نيازت به تو رسد تو خزانه دار آن براى ديگران هستى.

امام على عليه السلام:در دنيا بيش از احتياج نجوييد و بيش از كفاف از آن نخواهيد.

امام زين العابدين عليه السلام:دنيا دو گونه است: دنياى بلاغ ۲ و دنياى ملعون.

امام صادق عليه السلام:خداوند متعال به موسى عليه السلام وحى فرمود: دنيا سراى كيفر است؛ در آن، آدم را، به سبب خطايى كه از او سر زد كيفر دادم و دنيا را ملعون قرار دادم و هرچه در دنياست ملعون است، مگر آنچه براى من باشد.

امام صادق عليه السلامـ در زيارت وداع امام حسين عليه السلام ـگفت: خدايا! نه چندان دنيا را بر من زياد گردان كه با سرگرم شدن به زيباييهاى شگفت آور و فريفته شدن به درخشندگى زيورهاى آن، از ياد تو باز مانم و نه چندان در تنگنايم قرار ده كه رنج آن به كار من [براى آخرت]لطمه زند و همّ و غم آن، سينه ام را آكنده سازد. از دنيا آن اندازه به من ده كه از بندگانِ بدت بى نياز مانم و به سبب آن به خشنودى تو دست يابم.

امام صادق عليه السلام:لقمان به فرزندش گفت: از دنيا به قدر كفاف برگير و آن را رها مكن چندان كه نانخور (سربار) مردم شوى و در آن چندان فرو مرو كه به آخرتت زيان رساند.

امام صادق عليه السلام:اگر توانى از دنيا به چيزى دست نيابى كه فردا [ى قيامت] از آن باز خواست شوى، اين كار را بكن.

بحار الأنوارـ سلمان فارسى رضى الله عنه هنگام مرگ اظهار تأسف و دريغ كرد. سؤال شد: اى ابو عبد اللّه! از بهر چه افسوس مى خورى؟ گفت ـ: اندوه و افسوسم براى دنيا نيست، بلكه چون پيامبر خدا صلى الله عليه و آله به ما سفارش كرد و فرمود: بايد قوت روزانه هر يك از شما به اندازه ره توشه يك مسافر باشد، من با اين همه اثاثيه اى كه پيرامونم هست مى ترسم از دستور آن حضرت تخطّى كرده باشم. و سپس با دستش به اثاث خانه اش اشاره كرد و گفت: آن ديگ و شمشير و جام.