حقير بودن دنيا
4 حدیث
عنه عليه السلام:إنَّه تَبارَكَ وَ تَعالى لَم يُبالِ بنَعيمِ الدنيا لِعَدوِّهِ ساعةً قَطُّ. و لَو لا ذلكَ ما قالَ اللّهُ جلَّ و عزّ في كتابِهِ: «و لَوْ لاَ أنْ يَكُونَ النّاسُ اُمَّةً واحِدةً لَجَعَلْنا لِمَنْ يَكْفُرُ بِالرَّحْمنِ لِبُيُوتِهم سُقُفاً مِنْ فِضَّةٍ.» . و لَو لا ذلكَ لَما جاءَ في الحديثِ: لَولا أن يَحزَنَ المؤمنُ لَجَعلتُ لِلكافِرِ عِصابةً مِن حديدٍ لا يُصْدَعُ رأسُهُ أبداً. ۱
امام صادق عليه السلام:خداوند تبارك و تعالى هرگز به نعمت دنيا براى دشمن خود، لحظه اى اهميت نداده است. اگر جز اين بود، خداوند عزّ و جلّ در كتاب خود نمى فرمود: «و اگر نه اين بود كه همه مردم، يك امّت مى شدند سقف هاى خانه هاى كسانى را كه خداى رحمان را باور ندارند، از نقره مى كرديم.». و اگر جز اين بود در حديث نمى آمد كه: اگر مؤمن ناراحت نمى شد، براى كافر دستارى آهنى قرار مى دادم تا هرگز سر درد نگيرد.
۱.بحار الأنوار: 82/147/32.
عنه عليه السلام:مَرَّ رسولُ اللّهِ صلى الله عليه و آله بِجَدْيٍ أسَكَّ مُلْقَى عَلى مَزْبَلةٍ مَيِّتاً، فقالَ لأصحابِهِ: كَم يُساوِي هذا؟ فقالوا: لَعلّهُ لَو كانَ حَيّاً لَم يُساوِ دِرهَماً، فَقالَ النبيُّ صلى الله عليه و آله: و الذي نَفسِي بيدِهِ! لَلدُّنيا أهوَنُ عَلَى اللّهِ مِن هذا الجَدْيِ على أهلِهِ. ۱
امام صادق عليه السلام:رسول خدا صلى الله عليه و آله از كنار لاشه بزغاله گوش بريده اى كه در يك زباله دانى افتاده بود، گذشت؛ به اصحابش فرمود: اين لاشه چند مى ارزد؟ عرض كردند: اگر زنده بود شايد به درهمى هم نمى ارزيد. پيامبر صلى الله عليه و آله فرمود: سوگند به آن كه جانم در دست اوست، هر آينه دنيا در نزد خداوند بى ارزشتر است از اين بزغاله نزد صاحب آن.
۱.بحار الأنوار: 73/55/27.
تنبيه الخواطر عن رسولِ اللّهِ صلى الله عليه و آلهـ عِندَ ما وَقَفَ على مَزبلةٍ ـ: هَلُمُّوا إلى الدنيا! و أخَذَ خِرَقاً قد بَلِيَتْ على تلكَ المَزبلةِ و عِظاماً قد نَخِرَتْ فقالَ: هَذِهِ الدُّنيا. ۱
تنبيه الخواطر:پيامبر خدا صلى الله عليه و آله در كنار يك زباله دانى ايستاد و فرمود: بياييد دنيا را ببينيد! از ميان آن زباله دانى تكّه پارچه هايى فرسوده و استخوانهايى پوسيده برداشت و فرمود: اين است دنيا.
۱.. تنبيه الخواطر: 1/128.
امام على عليه السلام:دنيا بايد در ديده شما حقيرتر از تفاله برگ درخت سَلَم ۳ و خرده هاى دم قيچى باشد.
۱.الحثالة ـ بالضمّ ـ: ما يسقط من قشر الشعير و الأرز و التمر و نحو ذلك، و القَرَظ ـ بالتحريك ـ: ورق السلم يدبغ به الأديم، و القُراضة: ما سقط بالقرض، و الجَلَم: الّذي يجزّ به الشعر و الصوف كالمقصّ (مجمع البحرين: 1/309 و ص 307 و ج 3/1466 و ص 1467).
۲.نهج البلاغة: الخطبة32.
۳.سَلَم: درختى است بيابانى كه از برگ آن در دبّاغى پوست استفاده مى شود ـ م.